เป็นทหารจากเมืองหยาดสายัณห์ที่ถูกส่งมาอารักขาโดยซูมู่หยุน หลินมู่อวี่ไม่กล่าวสิ่งใด เขาไม่รู้ว่าซูมู่หยุนเป็นห่วงฉินอินจริงหรือเพียงต้องการควบคุมนาง ดูเหมือนเขาต้องการให้ทุกการกระทำของฉินอินอยู่ในสายตาของตน หลินมู่อวี่อยากจะเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ให้ไวที่สุด มิเช่นนั้นฉินอินคงไม่สามารถขยายอำนาจได้
นอกเมืองหลันเยี่ยน ระหว่างทางรายล้อมไปด้วยเหล่านกน้อยและดอกไม้สวยงาม กลุ่มของหลินมู่อวี่มุ่งตรงสู่ภูเขารังอินทรี หลุมศพถูกตั้งอยู่บริเวณขอบหน้าผาใต้ภูเขาลูกนี้ โดยมีแผ่นจารึกคู่หนึ่งตั้งอยู่ข้างกัน ที่นี่เป็นหลุมที่ใช้ฝังศพฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและเจิ้งเซียง ซึ่งเว่ยโฉวและคนอื่นๆ รีบฝังทั้งคู่ไว้ที่นี่
สาเหตุที่ไม่ย้ายทั้งสองไปยังอนุสรณ์สถานแห่งจักรวรรดิเพราะฉินอินรู้สึกว่าเป็นการสมควรแล้วที่จะฝังทั้งคู่ไว้ตรงนี้
หลุมศพถูกปกคลุมด้วยตะไคร้น้ำ หลินมู่อวี่ก้าวไปปัดมันออกด้วยมือเปล่าพร้อมกับตัดเถาวัลย์ที่ขึ้นโดยรอบ เถาวัลย์หนารัดพันดาบขึ้นสนิมที่ปักอยู่ซึ่งเป็นดาบของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ดาบยาวนั้นนิ่งสงบเหมือนเจ้าของผู้ล่วงลับของมัน
ผีเสื้อสีขาวสองตัวกระพือปีกบินไปมาเหนือดาบราวกับถูกบางสิ่งดึงดูด
หลินมู่อวี่ถอยหลังคุกเข่ากับพื้น มองหลุมศพอย่างสงบนิ่งก่อนจะกล่าว “ท่านพี่ฉู่ ข้ากลับมาแล้ว…ขออภัยด้วยที่ไม่ได้มาหาท่านตั้งแต่แรก”
ฉู่เหยาคุกเข่าลงข้างกันพร้อมกับน้ำตาที่รินไหล
ฉินอินคุกเข่าตามโดยไม่สนว่าพื้นจะสกปร
