กเพียงใด “ท่านแม่ทัพฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ท่านคือความภาคภูมิใจของจักรวรรดิ หวังว่าในภพหน้าท่านคงไม่ต้องพรากจากท่านเจิ้งเซียงอีก”
เฟิงจี้สิงค่อยๆ คุกเข่า “ตาแก่ฉู่ หลับให้สบายเถิด ความเกลียดชังทั้งหมดของเจ้า ข้ากับอาอวี่จะเอาคืนให้เอง เลือดทุกหยดที่เจ้าใช้ปกป้องชาวเมืองไว้ เฟิงจี้สิงผู้นี้ขอสัญญาว่าจะสานต่อเจตนารมณ์ของเจ้า!”
จางเหว่ย เว่ยโฉว เจิ้งซานเหอและคนอื่นๆ คุกเข่าร่วมกัน
แม้ฉู่ฮว๋ายเหมีย่นจะไม่ถูกฝังอยู่ในอนุสรณ์สถานแห่งจักรวรรดิ ทว่าทุกคนก็รู้ถึงคุณงามความดีของเขาที่ถูกจัดว่าเป็นอันดับสองของผู้พลีชีพ เมื่อหนึ่งปีก่อน ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนได้รับการยกย่องให้เป็นราชา เกียรติยศอันยิ่งใหญ่ที่เขานำมาสู่ตระกูลฉู่จนเป็นที่เลื่องลือไปทั้งแผ่นดิน
…
หลังจากทำการไว้อาลัยให้แก่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและเจิ้งเซียงแล้ว ทุกคนจึงกลับข้าม้าและมุ่งหน้าสู่อนุสรณ์สถานแห่งจักรวรรดิต่อไป ระหว่างทางควบม้าผ่านแนวป่า หลินมู่อวี่เอ่ยขึ้น “พี่เฟิง มีข่าวจากเจิ้งอี้ฝานบ้างหรือไม่?”
“ไม่เลย”
เฟิงจี้สิงส่ายศีรษะ “หลังจากเจิ้งอี้ฝานออกจากเมืองหลันเยี่ยนไป ก็ไม่ได้ยินข่าวจากเขาอีกเลย อันที่จริงการก่อกบฏที่เกิดขึ้นเราคิดว่าเป็นฝีมือของมัน…ทว่ากลับคิดผิด กลายเป็นฉินอี้พระเชษฐาขององค์จักรพรรดิที่ยกทัพจากจักรวรรดิอี้เหอเข้าโจมตี”
“ตอนนี้กองกำลังทางฝั่งอี้เหอเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่ค่อยดีนัก…” เฟิงจี้สิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ตั้งแต่สามปี
