ึมพำ
“ใช่ ทหารอวี้หลินไม่มีอยู่แล้ว…” ฉินอินกล่าวอย่างโศกเศร้า
“เสี่ยวอิน บัดนี้เจ้าเป็นถึงจักรพรรดินี ไม่ใช่องค์หญิง เจ้าพูดคำโกหกไม่ได้อีกต่อไปแล้ว” หลินมู่อวี่กล่าวพลางแตะที่หลังของนางแผ่วเบา
ฉินอินไม่ใส่ใจคำพูดเหล่านั้น ทั้งยังใช้แขนขาวเนียนโอบรอบคอ “แต่ข้าไม่อยากแยกจาก เกรงว่าเจ้าจะหายไปและเรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงความฝัน…”
“ไม่มีวัน…”
หลินมู่อวี่กล่าวเสียงแผ่ว “ข้ากลับมาครั้งนี้จะไม่จากเจ้าไปไหนอีก จะคอยปกป้องและอยู่เคียงข้างไม่ห่าง ได้โปรดวางใจเถิด”
ท่ามกลางทหารองครักษ์ที่เพิ่งรับตำแหน่งใหม่อยู่รายล้อม ทุกคนต่างเผยสีหน้าอัศจรรย์ใจต่อภาพที่เห็น พวกเขาไม่รู้จักหลินมู่อวี่ ทว่าการที่จักรพรรดินีผู้สูงส่งเทิดทูนและจำนนต่อบุรุษผู้นี้เป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
ฉินอินผละออกจากอ้อมกอดของหลินมู่อวี่ ทว่ายังคงจับมือซ้ายของเขาไว้แน่นราวกลัวว่าหากปล่อยมือ เขาอาจหายไปกับสายลม…
จางเหว่ยกระแอมหนึ่งครั้งก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า “ข้าเพิ่งได้รับสาส์นจากแม่ทัพเฟิงจี้สิงและผู้บัญชาการเว่ยโฉว ระบุว่าพวกเขาสามารถพิชิตภูเขาหลงหยานสำเร็จ! และจะเคลื่อนทัพกลับถึงเมืองหลวงในวันพรุ่ง…”
หลินมู่อวี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกปีติยิ่ง “พวกเขายังไม่ตาย!”
“ขอรับ กลุ่มมังกรผงาดได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกองพลหลักแห่งจักรวรรดิเมื่อสามปีก่อน…ท่านเว่ยโฉวดำรงตำแหน่งผู้บัญชาการ ส่วนหลัวอวี่ ฉินเหยียนและเฟิงสี่ได
