รแห่งนี้ครั้งแรกว่า…ให้ผูกใจไว้กับวิหารศักดิ์สิทธิ์ ต่อให้จะบินได้สูงหรือไปได้ไกลสักเพียงใด สักวันก็ต้องกลับมาที่นี่ บัดนี้หลินมู่อวี่กลับมาแล้ว ราวกับโชคชะตาที่ถูกลิขิตไว้จากสวรรค์
เขาถอนหายใจพลางกำหมัดแน่นเมื่อเห็นอักขระสีทองที่จารึกอยู่บนผนังวิหาร
จางเหว่ยเร่งก้าวเข้าไปคุยกับทหารยามสองนาย “ข้าจางเหว่ย…รองผู้บัญชาการกองทัพองครักษ์ ต้องการมาพบท่านผู้นำเกอยาง”
ทหารยามตอบ “ท่านจางเหว่ย ข้าเกรงว่าขณะนี้ท่านผู้นำคงกำลังพักผ่อน…”
“ไปปลุกท่าน…”
จางเหว่ยเผยรอยยิ้มเล็กน้อย “นำความไปบอกท่านว่าจางเหว่ยมีข่าวดีจะแจ้งให้ทราบ”
ทหารยามพินิจอยู่ครู่หนึ่งก่อนกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เช่นนี้นี่เอง…ท่านจางเหว่ยโปรดเข้าไปรอที่ห้องโถงรับแขกก่อนเถิด ข้าน้อยจะไปเรียนท่านผู้นำมาพบ…ท่านสองคนด้านหลัง”
“ข้าพาทั้งสองคนเข้าไปด้วยได้หรือไม่?”
“ได้ขอรับ เชิญเข้ามาก่อนเถิด…”
………………………………….
