ญาณของหลินมู่อวี่สัมผัสได้ถึงปราณยุทธ์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในร่างกายชายเฒ่า หลินมู่อวี่ตอบกลับด้วยรอยยิ้ม “มันเป็นดาบที่ตกทอดจากบรรพบุรุษ”
“มอบให้ชายเฒ่าผู้นี้ได้หรือไม่?” ปู้ไห่หัวเราะ
“คงมิได้ขอรับ” หลินมู่อวี่มองอย่างดูแคลน
“หากข้าฉวยมันมาด้วยตนเองล่ะ?” ปู้ไห่แสยะยิ้ม
หลินมู่อวี่เผยยิ้มและชักกระบี่ออกมา “ข้าจะไม่สังหารผีไร้นามด้วยกระบี่เล่มนี้ จงเอ่ยชื่อของเจ้ามาซะ”
“ฮ่า เจ้ากล้าทำเช่นนั้นหรือ?”
ปู้ไห่หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง ภายในดวงตาเผยความโลภมากยิ่งขึ้นเมื่อได้เห็นกระบี่เต็มตา นี่เป็นกระบี่ที่ไม่มีใครเทียบได้อย่างแน่นอน ปู้ไห่หัวเราะและพูดว่า “ในป่าล่ามังกร ไม่ว่าสิ่งใดที่ข้าต้องการ ข้าก็ต้องได้มันมา!”
ทันใดนั้น! ปู้ไห่ยื่นฝ่ามือโลหะออกไปพร้อมวิญญาณยุทธ์หมาป่าเพลิงคำรามก้อง ปู้ไห่ต้องการจะคว้ากระบี่มาให้ได้
นี่คือเล่ห์เหลี่ยมของหลินมู่อวี่ คู่ต่อสู้ตรงหน้าเป็นจอมยุทธ์ขอบเขตปราชญ์ เขาจึงแสดงให้ศัตรูเห็นว่าตนอ่อนแอ รัศมีพลังที่ปล่อยออกมาเป็นเพียงขอบเขตมนุษย์เท่านั้น เมื่อปู้ไห่ใกล้จะคว้ากระบี่ได้ หลินมู่อวี่พลันเพิ่มปราณยุทธ์ขึ้นถึงสภาวะสูงสุด ทันใดนั้น! พลังเกลียวควบแน่นพร้อมแก่นเพลิงมังกรหลั่งไหลสู่ใบดาบ
กระบี่วิญญาณมังกรว่องไวเกินกว่าจะคว้าได้ด้วยมือเปล่า
ปู้ไห่รู้สึกได้ถึงพลังดวงดาราอันยิ่งใหญ่จากร่างกายหลินมู่อวี่ชั่วพริบตา ขณะที่จ้องมองอยู่นั้น…ดาราปรากฏก็เอ่อล้นออกจากฝ่า
