ละกล่าวเสียงแผ่วเบา “ไก่อ่อนหลิน ข้ากำลังขึ้นไปสู่ดินแดนสวรรค์ และไม่รู้ว่าอีกกี่ร้อยกี่พันปีจะได้กลับมา หนทางข้างหน้าขึ้นอยู่กับเจ้าเพียงผู้เดียว ห้ามตายเด็ดขาด…แล้วข้าจะกลับมาดูว่าเจ้าแข็งแกร่งขึ้นมากเพียงใด”
“อื้ม” หลินมู่อวี่พยักหน้าและกล่าวอย่างโศกเศร้า “เจ้าก็ต้องดูแลตัวเองเช่นกัน…ราชาปีศาจ”
“ยังเรียกข้าว่าราชาปีศาจอยู่อีก”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปหันมายิ้ม “อย่าเหนียมอายราวกับเด็กสาวหน่อยเลย”
“พี่ใหญ่…” หลินมู่อวี่พึมพำ
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปสั่นสะท้านเล็กน้อย เขากัดฟันขณะเดินมาตบไหล่หลินมู่อวี่เบาๆ “เด็กดี เดิมทีพี่ใหญ่ต้องการช่วยสังหารลั่วหลานก่อนจากไป ทว่า…นี่เป็นโชคชะตาของเจ้า คงไม่ดีหากข้าเข้าไปยุ่งเกี่ยว เนื่องจากมันผิดกฎของสวรรค์ เมื่อข้าไปแล้ว…เจ้าควรดูแลตัวเองให้ดี”
“อืม”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปเงยหน้าขึ้นพร้อมคำราม ทันใดนั้น! แสงสีทองพุ่งทะยานสู่ท้องนภา ก่อเกิดช่องว่างขนาดใหญ่บนอากาศพร้อมอักขระโบราณสีแดงลอยอ้อยอิ่ง จากนั้นแสงสีทองก็ทอดยาวเป็นลำแสงลงมา หรือนี่จะคือทางไปสวรรค์?
หลินมู่อวี่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกอิจฉา ทว่าเขาเพียงเก็บมันไว้
“ข้าไปล่ะ”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปพลันกระโดดขึ้นบนอากาศและกลายเป็นร่างขนาดเล็ก
หลินมู่อวี่ถอนหายใจ เมื่อถึงคราที่ต้องจากลา…ก็มิอาจฝืนโชคชะตาได้ ครั้งที่หลินมู่อวี่พบกับราชาปีศาจเจ็ดประทีปครั้งแรก ทั้งสองต่อสู้กันจนปางตาย แต่ใครจะคาดคิด…สุดท้ายพวกเขาจะ
