กลายเป็นพี่น้องที่ฝ่าฟันความเป็นความตายด้วยกัน
ทว่าทันใดนั้นเสียงคำรามของราชาปีศาจดังมาจากด้านหลังอีกครั้ง หลินมู่อวี่รีบหันกลับไป และพบราชาปีศาจปรากฏตัวบนพื้นพร้อมรอยยิ้ม “มีหนึ่งสิ่งที่ข้าเกือบลืมไป”
“โอ้ มีสิ่งใดหรือ?”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปหัวเราะและชี้ไปทางป่าห่างไกล “มิใช่ว่าเจ้าต้องวิ่งลงไปป่าด้านล่างหรือ? คงกำลังอาลัยที่ต้องจากพี่ใหญ่ใช่หรือไม่ ฮ่าๆ”
หลังพูดจบ ความรู้สึกโศกเศร้าที่ต้องจากกันพลันหายไป หลินมู่อวี่ส่ายหัว “พูดมากน่า…พี่ใหญ่มีสิ่งใดหรือ?”
“ข้าลืมให้ของดีแก่เจ้า”
ราชาปีศาจเจ็ดประทีปยกมือขึ้นกลางอากาศ ก่อนจะคว้าชิ้นส่วนดาบออกมา “สิ่งนี้…แม้มันดูน่าเกลียด ทว่าหากหลอมในติ่งหลอมยักษ์พร้อมเลือดของเจ้า มันจะกลายเป็นของวิเศษที่หาใครเปรียบได้ไม่ ข้าเชื่อว่าเจ้าจะต้องชอบใจอย่างแน่นอน”
“โอ้”
หลินมู่อวี่รับดาบมา “มันวิเศษถึงเพียงนั้นเลยหรือ?”
“แน่นอน ข้าเคยโกหกเจ้ารึ? ข้าไปล่ะ ดูแลตัวเองให้ดี และอย่าถูกใครฆ่า ต่อไปนี้จะไม่มีใครช่วยเจ้าฟื้นคืนชีพอีกแล้ว”
“อืม”
ครานี้ราชาปีศาจเจ็ดประทีปจากไปอย่างแท้จริง เขาก้าวเท้าสู่ความว่างเปล่า ก่อนที่รอยแยกจะปรากฏขึ้นบนอากาศและหายเข้าไปในประตูสวรรค์
ไม่นานประตูสวรรค์ก็ปิดลง…
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองสิ่งที่เกิดขึ้นบนท้องฟ้าและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ โชคชะตาเป็นเช่นนี้เสมอ เขาไม่เคยสนใจเรื่องจุกจิกเมื่อครั้งที่ราชาปีศาจเจ็ดประทีปอาศัยร่างกายในการฝ
