พองครักษ์หรือ?”
“ดูเหมือนว่าจะเป็นบุคคลนามว่า…ฟะ..เฟิง”
“เฟิงจี้สิง”
“ใช่ๆ พ่อหนุ่มรู้จักแม่ทัพเฟิงจี้สิงด้วยรึ?”
“ขอรับ” หลินมู่อวี่รู้สึกตื่นเต้น “ท่านลุง เช่นนั้น…จักรวรรดิถูกกอบกู้จากจักรวรรดิอี้เหอแล้วใช่หรือไม่…”
“มะ…มิใช่ว่าเจ้าอยู่บนภูเขามาตลอดเหรอ?” ชายชรามองด้วยความประหลาดใจก่อนกล่าวว่า “ไอ้พวกสารเลวจักรวรรดิอี้เหอถูกขับไล่ไปยังมณฑลหลิงหนานแล้ว เหอะ! ไอ้พวกบัดซบเอ๊ย…”
หลินมู่อวี่เบิกตากว้าง “จักรวรรดิ…ผู้ใดคือจักรพรรดิองค์ปัจจุบันขอรับ?”
“ไม่มีจักรพรรดิ” ชายชราเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“หือ?” หลินมู่อวี่รู้สึกเจ็บปวดในใจและถามว่า “เหตุใดจึงไม่มี?”
“องค์หญิงฉินอินขึ้นครองราชย์ ทำให้มีจักรพรรดินีเพียงพระองค์เดียว และไม่มีคำกล่าวเรียกจักรพรรดิอีกต่อไป”
“เป็นเช่นนี้เอง”
หลินมู่อวี่ตกใจจนแทบหัวใจหยุดเต้น ก่อนจะถามว่า “ท่านลุงรู้จักองค์หญิงถังเสี่ยวซีและฉู่เหยา…รวมทั้งรู้สถานการณ์ของกองทหารมังกรผงาดหรือไม่ขอรับ?”
ชายชรารู้สึกสับสนเมื่อถูกถามอย่างต่อเนื่อง “ข้าเป็นเพียงพรานเฒ่า ไม่รู้จักเหล่าองค์หญิงและกองทหารเหล่านั้น”
“โอ้ ขอบคุณขอรับท่านลุง”
“กินเถิด กินเยอะๆ และเข้านอนตั้งแต่หัววัน เจ้าคงเหนื่อยล้ามามาก”
“ขอรับ”
