พอที่จะเรียกว่า ‘เจ็ดแม่ทัพเทพ’ ได้”
“กระหม่อมคงมิกล่าวสิ่งใดไปมากกว่านี้ ให้ฝ่าบาททรงตัดสินพระทัยเองพ่ะย่ะค่ะ! ไม่สิ…ควรจะต้องเป็นฝ่าบาทอยู่แล้ว…”
ฉินอี้ยิ้มเล็กน้อยก่อนจะมองไปรอบบริเวณ “ชื่อนี้…ห้ามเรียกอีกในภายภาคหน้าต่อหน้าผู้คน อย่าลืมว่าจักรวรรดิอี้เหอเป็นของคนทั้งปวง เราถือว่าทุกคนมีความกรุณาและเท่าเทียมกัน อีกทั้งไม่มีจักรพรรดิเป็นผู้ปกครอง”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”
“สั่งหลงเซียนหลินนำกองทัพไปต่อต้านเผ่าพันธุ์อสูรของถังเสี่ยวซี จากนั้นจัดพิธีประดับยศในช่วงเที่ยงวันพรุ่ง”
“พ่ะย่ะค่ะ!”
…
วันรุ่งขึ้นเวลาเที่ยง ภายในโถงหลักตำหนักเจ๋อเทียนเหล่าทหารของจักรวรรดิอี้เหอมารวมตัวกันอย่างหนาแน่น เนื่องจากวันนี้เป็นวันมอบรางวัลตอบแทนคุณงามความดี โดยมิสนใจว่าจะมีกองทัพเผ่าพันธุ์อสูรโจมตีอยู่นอกเมือง ฉินอี้เล็งเห็นความสำคัญว่าต้องสร้างขวัญกำลังใจให้แก่ทหารที่ต่อสู้เป็นเวลาหลายเดือนติดต่อกัน
“พิธีประดับยศเริ่มขึ้นแล้ว!” นายทหารตะโกนดัง “ต่อจากนี้จะเป็นการประกาศรายชื่อเจ็ดแม่ทัพเทพแห่งจักรวรรดิอี้เหอ!”
ฉินอี้ถือกระบี่ไร้วิญญาณพร้อมถือม้วนหนังสือด้วยมืออีกข้าง เขาเดินไปหน้าบัลลังก์และกล่าวเสียงดัง “ในวันนี้ทั่วทั้งแผ่นดินเป็นของจักรวรรดิอี้เหอ เพื่อเหล่าแม่ทัพที่ทำงานหนัก ฉินอี้ได้รับสาส์นจากสวรรค์เพื่อแต่งตั้งเจ็ดแม่ทัพเทพ จงจำไว้ว่า…จงปฏิบัติต่อทุกผู้อย่างเท่าเทียม สนธิสัญญาแห่งไป๋หลิง ผูกมัดด้วย
