และหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!”
นายพลด้านข้างมองอย่างตกตะลึง “ท่านแม่ทัพ จักรวรรดิอี้เหอพ่ายแพ้ครั้งใหญ่ เหตุใดท่านจึงหัวเราะเช่นนี้?”
“กรรมตามสนอง!”
หลงเซียนหลินถือก้อนอิฐและกล่าวด้วยเสียงเย้ยหยัน “จักรวรรดิอี้เหอเริ่มต้นด้วยการเข่นฆ่าผู้คนในเมืองหลันเยี่ยน ก็ต้องได้รับกรรมตามสนองเช่นนี้ ฮ่าๆๆ ซูมู่หยุนจิ้งจอกเฒ่ายอมส่งกองทัพออกมาในที่สุด ข้าเกรงว่า…แผ่นดินนี้คงมิใช่ของจักรวรรดิอี้เหออีกต่อไป!”
ขณะเดียวกันหน่วยสอดแนมก็เข้ามาจากระยะไกล ชายผู้นั้นประสานหมัดรายงาน “แม่ทัพหลง เพิ่งมีข่าวใหม่จากเมืองชีไห่ ถังหลานนำทัพหนึ่งแสนนายตรงมายังเมืองหลันเยี่ยนขอรับ!”
“หึ!”
หลงเซียนหลินตะลึงเล็กน้อย “ในที่สุดถังหลานจิ้งจอกเฒ่าก็อดทนไม่ได้อีกต่อไป ฮ่า…คงไม่ง่ายที่จะรอมาจนถึงตอนนี้”
นายพลด้านข้างกล่าว “แม่ทัพหลง เมืองชีไห่และเมืองหยาดสายัณห์กำลังเคลื่อนทัพมาพร้อมกัน เราคงไม่สามารถป้องกันได้”
“อืม”
หลงเซียนหลินพยักหน้า “รู้หรือไม่ว่าเหตุใดข้าจึงต้องการทหารม้าห้าหมื่นนายที่เหลือของจักรวรรดิอี้เหอ? มิใช่เพื่อขับไล่กองทัพเผ่าพันธุ์อสูร ทว่าพื่อ…วิ่งหนีให้เร็วขึ้น!”
นายพลตกตะลึง “แม่ทัพหลง ท่านรู้ตั้งแต่เมื่อสามวันก่อนแล้วหรือว่าจักรวรรดิอี้เหอจะพ่ายแพ้?”
“ฉินจิ้นตายไปแล้ว และไม่มีผู้ใดปกครองจักรวรรดิอีกต่อไป ถึงเวลาที่ถังหลานและซูมู่หยุนจะออกจากถ้ำเพื่อแบ่งปันอาหารชั้นเลิศใช่หรือไม่?”
“ขอรับ
