่ชักกระบี่ออกมาฟันตู้ด้วยความโกรธ ก่อนพบคนนั่งคุกเข่าอยู่ด้านหลัง ไหล่สั่นเทิ้มและเต็มไปด้วยเลือด ดูเหมือนว่าเขาจะได้รับบาดเจ็บ หลินมู่อวี่คุ้นเคยคนผู้นี้ เขาคือลูกชายชางชู่หลิง…หลัวปิน!
“หลัวปิน?” หลินมู่อวี่มองเขาอย่างเย็นชา “เหตุใดจึงซ่อนตัวอยู่ที่นี่?”
หลัวปินจำหลินมู่อวี่ได้ เขารีบคลานมากอดขาเจี๋ยดี่และพูดว่า “หลินมู่อวี่ พาข้าไปด้วย พาข้าไปด้วย! ข้ายังไม่อยากตาย…ข้ายังไม่อยากตาย…”
หลินมู่อวี่มองด้วยสายตารังเกียจ “ฉู่เหยาอยู่ที่ไหน?”
“ฉู่เหยา…ฉู่เหยาและฉินเหยียนออกไปแล้ว พวกเขาถูกไล่ล่าและฆ่า…ถูกไล่ล่าไปที่ประตูทิศใต้…”
“ประตูทิศใต้?”
หลินมู่อวี่รีบหันม้ากลับ คนอย่างหลัวปินสมควรปล่อยให้ดูแลตัวเองไป
…
ความมืดเข้าคลืบคลานอย่างรวดเร็ว เมื่อหลินมู่อวี่มาถึงประตูทิศใต้ ก็พบเพียงทหารรักษาการณ์ไม่กี่คนจากจักรวรรดิอี้เหอ เขาไม่เห็นวี่แววของฉินเหยียน ฉู่เหยา และคนอื่นๆ
“ท่านแม่ทัพจะออกลาดตระเวนยามดึกหรือขอรับ?” องครักษ์ถามด้วยความเคารพ
หลินมู่อวี่มิได้ตอบ ทว่ามีพลังคุกคามที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน เขตแดนพลังตกลงมาจากท้องนภา หลินมู่อวี่รีบเงยหน้าขึ้นก็พบชายผู้หนึ่งบนอากาศพร้อมฝ่ามืออันทรงพลังกำลังร่วงลงมา!
เร็วมาก!
หลินมู่อวี่รีบลงจากม้าและใช้ฝีเท้าดาวตกหลบ ทันใดนั้น! เสียงเจี๋ยดี่ร้องครวญครางพร้อมถูกฝ่ามือตัดครึ่งอย่างน่าเวทนา ขณะเดียวกันหลินมู่อวี่ก็เงยหน้ามองชายผู้อยู่บนอากาศ เสื้อคลุม
