กระโดดขึ้นม้าก่อนจะประสานกำปั้นคำนับ “ท่านแม่ทัพ จุดจบได้ใกล้เข้ามาแล้ว…ข้าหวังว่าท่านจะดูแลสมบัติของท่านได้อย่างดี ตราบใดที่ยังมีความหวังอันริบหรี่ทุกอย่างย่อมเป็นไปได้!”
หลินมู่อวี่ชะงัก หรือติงซี่จะรู้แล้วว่านางคือฉินอิน?!
หากเป็นเช่นนั้นแสดงว่าติงซี่ตั้งใจปล่อยนางไป
ไม่นานนักหลังจากติงซี่จากไป ก็มีเสียงเกือกม้าวิ่งมาจากทางตะวันออกก่อนจะปรากฏเป็นทหารกลุ่มใหญ่ประดับธงมังกรผงาด ใต้แสงอาทิตย์ยามเช้า เหรียญตราจักรพรรดินั้นน่าหลงใหลอย่างยิ่ง ทหารที่มาหาพวกหลินมู่อวี่คือหลัวอวี่กับพรรคพวกนั่นเอง!
“ท่านผู้บัญชาการ!”
ทันทีที่เห็นว่าเป็นหลินมู่อวี่ หลัวอวี่กับคนอื่นๆ ก็ลงจากม้าและคุกเข่า “เรา…เราหาองค์หญิงอินไม่พบขอรับ…”
“ไม่เป็นไร ข้าเจอนางแล้ว”
หลินมู่อวี่ผายมือไปด้านหลัง “ทักทายนางเสียสิ”
ทันใดนั้นทหารมังกรผงาดทั้งพันคนก็เข้าถวายบังคมแก่ฉินอิน “ถวายบังคมพ่ะย่ะค่ะองค์หญิงอิน!”
ฉินอินทำมือเป็นเชิง “ลุกขึ้นเถิด!”
หลินมู่อวี่กล่าว “ตอนนี้เป็นเวลาเร่งด่วน เราจะชักช้าไม่ได้ เว่ยโฉว หลัวอวี่ พวกเจ้าจงรวมกำลังพลและพาองค์หญิงอินออกไปจากเมืองหลันเยี่ยน”
“ไปที่ใดเล่าขอรับ?” หลัวอวี่ถาม
“ภูเขาหลงหยาน…”
หลินมู่อวี่นิ่งคิดก่อนจะกล่าวต่อ “เมื่อติดต่อกับมณฑลอวิ้นจงได้ ให้พาองค์หญิงไปส่งที่นั่น ถึงอย่างไรท่านหยุนกงก็เป็นตาของนาง เขาต้องปกป้องนางได้แน่”
“ขอรับ”
เมื่อเห็นหลินมู่อวี่ขึ้นควบม้า หลัวอวี่ก็
