วี่เป็นพิเศษ หากเป็นเช่นนั้น ข้าเกรงว่าอาจต้องทูลองค์จักรพรรดิเรื่องนี้”
“เจ้า…”
หลงเซียนหลินหรี่ตา
ทหารผ่านศึกกล่าวต่อ “ข้ายังได้ยินมาอีกว่าหลินมู่อวี่ช่วยภรรยาของท่าน…หูเสี่ยวอวิ๋น ขณะที่ท่านอยู่ที่เมืองห้าหุบเขา ข้าไม่รู้ว่า หากนั่นคือเรื่องจริง ในเมื่อหลินมู่อวี่เมตตากับท่านเพียงนี้ เหตุใดท่านแม่ทัพจึงต้องการสังหารเขา?”
หลงเซียนหลินยิ้ม “เจ้าคิดว่าข้าไม่ต้องการปล่อยให้หลินมู่อวี่ขี่ม้าเข้าไปหรือ? แต่เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราต้องจ่ายด้วยสิ่งใดหากหลินมู่อวี่ต้องการแก้แค้น? ข้าเกรงว่าทหารนับหมื่นก็คงไม่เพียงพอ ทว่า…ในเมื่อท่านนายพลอาวุโสกล่าวดังนั้น ก็คงต้องยอมแพ้ ข้าไม่ต้องการให้วีรบุรุษหลินมู่อวี่ต้องมาตายในสนามรบเช่นนี้ ถอยทัพเถิดท่านหมิงจินและปล่อยให้หลินมู่อวี่เข้าไปในเมือง!”
“ขอรับท่านแม่ทัพ!”
เสียงฆ้องดังก้อง ขณะที่ทหารของจักรวรรดิอี้เหอถายใต้การนำของหลงเซียนหลินถอยทัพกลับดั่งกระแสน้ำ และเปิดทางให้ทหารรับจ้างมังกรผงาดเข้าสู่เมืองหลันเยี่ยน
…
หลินมู่อวี่หอบหายใจหนัก พลังปราณและความแข็งแกร่งทางกายภาพถูกใช้จนเกือบหมด ไม่มีแม้แต่แรงจะถือกระบี่วิญญาณมังกร มังกรผลึกโลหิตด้านข้างชุ่มไปด้วยเลือด สัตว์น้อยดูมีความสุขมากหลังจากถูกปล่อยให้ออกมาช่วยต่อสู้ ทว่าขณะนี้มันเหนื่อยล้าและทำตัวราวกับสัตว์เลื้อยคลานติดตามหลินมู่อวี่
เมื่อมองเข้าไปในเมืองหลันเยี่ยน ทุกอย่างอยู่ในความโกลาหล
“เสี่ยวอิน
