ละยิงโจมตีจากระยะไกลเพื่อปกป้องทหารราบระหว่างถอยหนี”
“ขอรับ!”
จากนั้นการเข่นฆ่าในป่าก็เกิดขึ้น
…
ณ เมืองหลันเยี่ยน สนามรบทางทิศเหนือเต็มไปด้วยฝุ่นควัน ทว่าการต่อสู้ยังไม่จบสิ้น!
แสงอาทิตย์อัสดงแดงระเรื่อสาดส่องทั่วสนามรบสะท้อนคราบเลือด ตลอดทั้งวันทหารรับจ้างมังกรผงาดยังคงไม่สามารถฝ่าวงล้อม ขณะที่กองทหารจักรวรรดิอี้เหอได้รับความเสียหายมากขึ้นเรื่อยๆ ทหารอาสาหนึ่งแสนห้าหมื่นนายที่นำทัพโดยหลงเซียนหลินถูกทหารค่ายเขาเหินและทหารรับจ้างมังกรผงาดทำลายไปกว่าครึ่ง!
“ท่านแม่ทัพ”
ทหารผ่านศึกที่เฝ้าดูการต่อสู้ในสนามรบทนไม่ได้จึงพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ทหารแห่งจักรวรรดิอี้เหอเหล่านี้ล้วนเป็นนักรบหลิงหนานที่ราชาเจิ้นหนานเป็นผู้นำมา…ทหารกว่าหนึ่งแสนห้าหมื่นนายของเรา ตอนนี้ตายไปกว่าเก้าหมื่นคนแล้ว…ข้าเกรงว่าพวกเราจะไม่สามารถสู้ได้อีกต่อไป มิเช่นนั้นหากราชาเจิ้นหนานรู้ความ ท่านแม่ทัพหลงอาจต้องเป็นผู้รับผิดชอบ…”
“ไม่…เราต้องสังหารทหารรับจ้างมังกรผงาดให้สิ้น!”
หลงเซียนหลินมองไปยังสนามรบด้วยใบหน้าซีดเซียว “ทหารรับจ้างมังกรผงาดเหลือเพียงหนึ่งพันคน…การฆ่าพวกเขาถือเป็นชัยชนะที่แท้จริง หากเราไม่กำจัดพวกมันในวันนี้ มันจะต้องเป็นปัญหาใหญ่แก่เราในภายภาคหน้าเป็นแน่!”
ทหารผ่านศึกกัดฟันแน่น “ท่านแม่ทัพ องค์จักรพรรดิมอบอำนาจทางทหารแก่ท่านในการต่อสู้เพื่อความชอบธรรมและแผ่นดิน ทว่าแม่ทัพกลับดูคับแค้นใจกับหลินมู่อ
