มมืด ขณะที่หลินมู่อวี่ เว่ยโฉว และเซี้ยโหวซางเข้าไปในเมืองพร้อมองครักษ์อวี้หลินราวสิบนาย เขาหวังเพียงว่าฉินอินจะสามารถหลบหนีไปได้สำเร็จ ทว่ามันไม่ง่ายเลย…ด้วยจำนวนทหารและขอบเขตปราชญ์ที่ส่งมาไล่ล่ารัชทายาทแห่งจักรวรรดินี้
ห่างออกไปมีเสียงร้องระงมบนถนนทงเทียน ผู้คนนับไม่ถ้วนถูกไล่ต้อนออกมาจากถนนโดยกลุ่มทหารอาสา ท่ามกลางซากปรักหักพังหญิงสาวกรีดร้องอย่างน่าเวทนา หลังจากเมืองถูกตีพ่าย เหล่าหญิงสาวก็จะตกเป็นของศัตรูอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“นี่คือสิ่งที่พวกมันบอกว่าทุกสิ่งมีชีวิตมีความเท่าเทียมกันอย่างนั้นหรือ?” เว่ยโฉวอดไม่ได้ที่จะพ่นลมออกจมูกพร้อมใบหน้าเต็มไปด้วยความหม่นหมองและขุ่นเคือง
หลินมู่อวี่นำฝูงชนวิ่งผ่านตรอกไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาไม่กล้ายั่วยุทหารแห่งจักรวรรดิอี้เหอ หากพวกเขาสังหารหนึ่งคน อีกหลายสิบหลายร้อยคนก็จะแห่เข้ามา ซึ่งอาจไม่สามารถช่วยชีวิตฉินอินได้ทันเวลา
ไม่ไกลออกไปมีกองซากศพถูกเผา พวกเขาต่างก็เป็นพลเรือนที่ถูกสังหาร กลิ่นเนื้อไหม้ตลบอบอวลไปทั่วเมืองหลันเยี่ยน พื้นที่ในเมืองถูกเผาไหม้ไปกว่าหนึ่งในสาม เมืองหลันเยี่ยนเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่รองรับคนได้ถึงห้าล้านคน การเข่นฆ่าของทหารจักรวรรดิอี้เหอคงดำเนินไปอีกยาวนาน
เมื่อทุกคนเดินกลับมาใกล้บริเวณตำหนักเจ๋อเทียน ก็พบว่าตำหนักถูกล้อมรอบไปด้วยทหารจักรวรรดิอี้เหอ ด้วยกำลังทหารเพียงสิบกว่าคนของหลินมู่อวี่ คงไม่สามารถต้านทานได้ กระนั้น
