ทหารม้าของจักรวรรดิอี้เหอก็เข้าออกตำหนักราวกับกำลังค้นหาบางสิ่ง
“เสี่ยวอินคงยังไม่ถูกเจอตัว” หลินมู่อวี่แอบยินดี “เราไม่จำเป็นต้องเข้าไปในตำหนักเจ๋อเทียนแล้ว ซุ่มโจมตีในตรอกเพื่อเค้นความจริงจากมัน”
“ขอรับ”
พวกเขาผูกม้าไว้และซ่อนตัวอยู่ในบ้านร้างด้านข้าง ขณะที่ผู้คนในเมืองยังคงถูกจับและฆ่าตายอย่างต่อเนื่อง พวกหลินมู่อวี่ยังคงอดทนรอ
กระทั่งเที่ยงคืนภายใต้แสงดาว ในที่สุดทหารม้าก็ผ่านเข้ามา พวกเขาเห็นชายในชุดดำพร้อมสวมเกราะเหล็ก บนปกเสื้อมีดาวสามดวงซึ่งบ่งบอกว่าเป็นนายพลยศสูงระดับผู้บัญชาการ!
หลินมู่อวี่กล่าวเสียงเย็นชา “โจมตี!”
‘วิ้ง…’
เถาวัลย์น้ำเต้าทองพุ่งขึ้นมาอย่างรวดเร็วพันธนาการทุกคนที่ผ่านเข้ามาในตรอก หลินมู่อวี่รีบวิ่งออกไปตวัดดาบ ทันใดนั้น! ศีรษะของผู้บัญชาการถูกตัดขาดสะบั้น ดูเหมือนว่านายพลผู้นี้จะไม่มีวิทยายุทธ์มากนัก
กลุ่มคนที่ติดตามหลินมู่อวี่มาล้วนเป็นองครักษ์ผู้มีพลังยุทธ์ระดับสูง พวกเขาปล่อยม้าออกไปและสังหารจนเหลือผู้รอดชีวิตไว้คนเดียว ชายผู้นั้นมองไปยังศพภายใต้คมดาบของหลินมู่อวี่พร้อมพึมพำ “จบแล้ว…มันจบแล้ว…ท่านผู้นำตายแล้ว…”
เว่ยโฉวกล่าวอย่างเย็นชา “ช่างเป็นผู้นำที่อ่อนแออะไรเช่นนี้!”
ทหารคนนั้นพูดด้วยสีหน้าซีดเซียว “ขะ…เขาเป็นผู้บัญชาการแห่งจักรวรรดิหลินอี้…”
“หลินอี้?”
หลินมู่อวี่ผงะ “นั่นคือหลินอี้ผู้นำทัพใส่ชุดพลางข้ามสันเขาอย่างนั้นหรือ?”
“ขอรับ”
“ตายเสียก็ดี!”
