ทธ์นี้ใช้เพื่อจัดการกับทหารม้าโดยเฉพาะ
หลงเซียนหลินควบม้าฝ่าแนวทัพออกมา ก่อนจะประสานกำปั้นคำนับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ท่านผู้บัญชาการฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน หนึ่งในสี่วีรบุรุษแห่งหลันเยี่ยน ทั้งยังเป็นพี่ชายของหลินมู่อวี่ เชียนหลินผู้นี้ขอคารวะ หากท่านฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนยอมแพ้เสียตอนนี้ ด้วยความสามารถของท่าน…องค์ราชาเจิ้นหนานคงต้องประทานตำแหน่งขุนนางให้เป็นแน่ เหตุใดท่านจึงยอมสละชีวิตเพื่อจักรวรรดิที่อ่อนแอนี้เช่นนี้ด้วย?”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนชักดาบออกมาอย่างไม่แยแส “ข้าเป็นนายทหารกินเงินเดือนและของแบกรับความหวังขององค์จักรพรรดิไว้ ฝ่าบาททรงมอบเกียรติยศให้แก่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ด้วยชีวิตข้าในวันนี้จะต้องปกป้ององค์หญิงและประชาชนหลันเยี่ยนห้าล้านคนให้ได้!”
“หึ!”
หลงเซียนหลินเย้ยหยัน “เช่นนั้นก็เข้ามา!”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนหันไปกล่าวแก่กองทัพค่ายเขาเหิน “ข้ารู้ว่าครั้งหนึ่งพวกเจ้าเคยเป็นทหารของเมืองห้าหุบเขาและอยู่ใต้บัญชาของหลงเซียนหลิน ทว่าในวันนี้ พวกเจ้าเป็นทหารของจักรวรรดิ และเป็นหน้าที่ของทหารจักรวรรดิที่ต้องปกป้องบ้านเมืองและจักรวรรดิของตน เพื่อประชาชนทั้งห้าล้านคนที่เราปกป้อง จงมากับข้าและสังหารพวกมันให้สิ้น! จนกว่าร่างจะถูกฝัง จนกว่าผืนดินนี้จะกลบหน้าเจ้า ให้ทุกสิ่งที่นี่เป็นประจักษ์พยาน บุกได้!”
ทหารม้าของกองทัพเขาเหินต่างยกอาวุธเตรียมพร้อม
เสียงกระแทกเท้าของม้าดังกึกก้องไปทั่ว เหล่าทหารฮึกเหิมแสดงสีหน้
