าแห่งความเกลียดชังและโกรธแค้น ทหารกล้าทั้งห้าพันนายเข้าปะทะแนวโล่ด้วยดาบคมจนเลือดสดสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ
เลือดศัตรูกระเด็นติดหน้าฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ผ้าคลุมเบื้องหลังปลิวไสวคล้ายกำลังบินอยู่ เหมือนในความฝันก่อนหน้านี้…
“อาเหยา…”
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนฟันลำคอของข้าศึกพลางยิ้ม “แม้ข้าจะไม่ใช่พี่ชายที่เพียบพร้อม แต่ข้าเป็นทหารที่น่ายกย่องของจักรพรรดิ จงภูมิใจในตัวพี่ชายของเจ้าเสียเถิด…”
…
นอกจากสนามรบหลักแล้ว ทหารจักรวรรดิอี้เหอที่เหลือได้บุกเข้าเมืองหลันเยี่ยนจากประตูทิศเหนือและตะวันออกตามคำสั่งของนายพลแห่งหลิงหนานจื่อเย่าให้เข้ากำราบเมืองหลันเยี่ยน พวกทหารที่เข้าเมืองได้แล้วจึงไล่ล่าสังหารผู้คนอย่างบ้าคลั่งราวอสูรร้าย ทั้งเมืองตกอยู่ในความโกลาหลหญิงสาวคนหนึ่งถือกู่ฉินฝ่าฝูงชนไปยังกำแพงทางเหนือพร้อมกับสาวใช้และทหารค่ายเสินเวยสองสามคน
จางเหว่ยกระชับดาบยาวควบม้านำทหารองครักษ์ถอยร่นไปกับประชาชน กระทั่งสายตาสะดุดเข้าใครคนหนึ่งจึงรีบเข้าไปหา “ท่านเจิ้งเซียง ประตูเมืองแตกพ่ายแล้ว ท่านมาทำอะไรที่นี่ขอรับ? รีบอพยพออกจากเมืองไปพร้อมคนอื่นๆ เถิด ตอนนี้ยังพอมีหวังอยู่”
เจิ้งเซียงกอดกู่ฉินแน่นก่อนส่ายหน้า “รีบไปเถิดท่านแม่ทัพจาง ข้าอยากอยู่กับเขาจนถึงวาระสุดท้าย”
จางเหว่ยทำได้เพียงคำนับด้วยร่างกายสั่นเทาและน้ำตาปริ่ม “ข้าขออภัยแก่ท่านและเขาแทนอาณาจักรแห่งนี้ด้วย”
เจิ้งเซียงยิ้ม “ขอบพระคุณท่านมากที่เข้าใจข
