้า รีบไปช่วยคนอื่นๆ เถิด”
“ขอรับ!”
จางเหว่ยจากไป เจิ้งเซียงกอดกู่ฉินวิ่งไปตามทางเดินเปื้อนเลือดมุ่งสู่กำแพงเมืองที่พังทลาย ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้นางวิ่งช้าลงก่อนจะวางเครื่องสายและนั่งลงบนขอบกำแพง มองดูการต่อสู้ของกองทัพค่ายเขาเหินและทหารอาสาด้านนอก นางรู้ว่าชายผู้เป็นที่รักกำลังทำหน้าที่ด้วยความภักดีอยู่ในนั้น
“เสี่ยวอวี้ จุดกำยานกิเลนให้ข้าแล้วหนีไปเสีย” เจิ้งเซียงกล่าวเบาๆ
สาวใช้ชะงักน้ำตาพรั่งพรูออกมา “ท่าน…เสี่ยวอวี้จะไม่ทิ้งท่านไว้ เสี่ยวอวี้จะตายไปพร้อมกับท่านเจ้าค่ะ”
“อย่าเลย”
เจิ้งเซียงหันไปมองสาวใช้ด้วยสีหน้าอ่อนโยน “เจ้ายังเด็กนัก ยังไม่พบกับคนที่ควรค่าให้รัก ชีวิตของเจ้ายังอีกยาวไกล ส่วนข้า…คนรักของข้ายังอยู่ที่นั่น หากเขาตายความรักของข้าก็ตายไปพร้อมกับเขา ข้าอยู่โดยที่ไม่มีเขาไม่ได้”
เสี่ยวอวี้ร้องไห้อย่างหนัก “ท่านเจ้าคะ…”
“จุดกำยานแล้วไปเสีย นี่คือคำสั่ง”
“เจ้าค่ะ…”
เสี่ยวอวี้จุดกำยานสีม่วง ทันใดนั้นควันจากกำยานประหลาดก็ลอยขึ้นพันรอบตัวเจิ้งเซียงขณะที่เสี่ยวอวี้ร้องไห้หนักกว่าเดิม “ท่านหญิง ข้า…”
เจิ้งเซียงกดสายกู่ฉินลงทีละสาย น้ำตาหยดลงบนเครื่องเล่นขณะพยายามสะกดกลั้นความเสียใจ “อยู่ด้วยกันตลอดไปไม่ว่าเป็นหรือตาย เจิ้งเซียงผู้เกิดมาเพื่อความรักไม่เสียเลยสักนิดหากต้องจบชีวิตลง”
เสี่ยวอวี้ร้องไห้ก่อนจะถอยออกไป “หากสวรรค์มีจริง ข้าขอให้ท่านหญิงได้อยู่กับท่านแม่ทัพฉู่ตลอ
