ดไป ไม่ต้องมาทนทุกข์ทรมานด้วยการแยกจากกันเช่นนี้อีก เสี่ยวอวี้ลาก่อนเจ้าค่ะ”
เสี่ยวอวี้จากไป ไม่มีเสียงอื่นใดรอบเมืองซากหินแห่งนี้อีก
องครักษ์ทั้งหลายมองเจิ้งเซียงก่อนจะคำนับและถอยออกไป
เจิ้งเซียงกลั้นน้ำตามองไปยังสนามรบที่อยู่ด้านนอก นางเห็นฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนและแสงจากวิชาคัดสรรดวงดาราของเขาท่ามกลางความโกลาหล
ความรักอันมั่นคงมิอาจทานนคมดาบที่ฟาดฟันใจทั้งคู่ได้
เสียงบรรเลงกู่ฉินผสานไปกับเสียงเข่นฆ่า นี่เป็นครั้งแรกที่เจิ้งเซียงเล่นเพลง “แม่ทัพรำศึก” เสียงกู่ฉินหนักแน่นราวกับเสียงเกือกม้ากระทบพื้นดิน
ท่ามกลางการต่อสู้ ร่างฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเต็มไปด้วยบาดแผลเช่นเดียวกับม้าของเขาที่ถูกธนูยิงจนสาหัส ทว่ามันยังคงวิ่งต่อไปอย่างไม่ย่อท้อ ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนฟาดฟันดาบต่อเนื่องด้วยความกล้าหาญอันน่านับถือ ทุกอย่างล้วนเป็นโชคชะตาที่ถูกลิขิตไว้ ทั้งการต่อสู้กับหลงเซียนหลินหรือแม้แต่ความรักที่มีต่อเจิ้งเซียง
นิ้วที่ดีดเป็นจังหวะเริ่มสั่นเทา ใบหน้าเจิ้งเซียงที่มองไปยังคนรักของตนซีดเซียว จมูกและปากเริ่มมีเลือดไหลออกมา ในที่สุดกู่ฉินที่บรรเลงก็แผ่วลงพร้อมกับชีวิตเจ้าของที่เริ่มเลือนราง นางพยายามเพ่งมองฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ทว่าสายตากลับพร่ามัวเกินกว่าจะมองเห็น
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนส่งเสียงคำรามราวกับอสูรใกล้ตาย ข้างกายไม่เหลือทหารค่ายเขาเหินอีกแล้ว ทั้งหมดจะกลายเป็นส่วนหนึ่งประวัติศาสตร์…เช่นเดียวกับฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน
“ตูม!”
