แสงจากวิญญาณยุทธ์เปล่งประกาย ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนระเบิดพลังดัชนีเด็ดดาราจนทหารอาสากลายเป็นเศษเนื้อ ทว่าทันใดนั้น “ฉึก!” ลูกธนูแหลมก็พุ่งปักหน้าอกเขา! ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนร้องออกมาอย่างเจ็บปวดพร้อมกับดึงบังเหียนม้า ทว่าม้าศึกที่บาดเจ็บสาหัสกลับค่อยๆ คุกเข่าลงก่อนจะสิ้นใจตายในที่สุด
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนพยายามคว้าดาบยาวของตนมองไปยังทิศที่กำแพงเมืองตั้งอยู่ก่อนจะเห็นร่างที่คุ้นเคยกำลังเอนตัวลงกับกำแพงอย่างช้าๆ
“ไม่…”
เลือดอุ่นๆ ไหลลงหน้าผากจนบังตาฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน แม่ทัพผู้ห้าวหาญส่งเสียงร้องครวญคราง น้ำตาและสายเลือดไหลผสมกันจนแยกไม่ออก เขาพยายามลืมตาแต่ก็ไม่สามารถเห็นอะไรได้อีกแล้ว…ดาบยาวสะบัดดาบไปมาใส่ศัตรูโดยรอบ
“ฉึก…ฉึก…ฉึก…”
หอกแหลมเสียบทะลุร่างฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ทว่าเขากลับไม่รู้สึกอันใดอีกแล้ว ดาบยาวยังคงเหวี่ยงไปมาอย่างบ้าคลั่ง ฟาดฟันใส่หัวของข้าศึกจนทหารอาสาต่างหวาดกลัวพากันถอยหนี ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ผู้บัญชาการที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นหนึ่งในยอดวีรบุรุษแห้งหลันเยี่ยน ซึ่งขณะนี้ไม่ต่างอะไรจากอสูรที่กำลังคลั่ง
ทหารอาสาเข้าล้อมรอบฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน แต่ไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้
ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนคุกเข่าลงด้วยร่างที่ถูกเสียบด้วยหอก น้ำตาและเลือดยังคงไหลไม่หยุด เขาใช้แรงเฮือกสุดท้ายดึงหอกออกจากร่างก่อนจะกล่าวพึมพำ “อาเหยาน้องพี่…ลาก่อน…”
…
จากด้านนอกแนวรบ หลงเซียนหลินควบม้าเข้ามาด้วยร่างกายสั่นเท
