าเล็กน้อย เขาก้มหัวคำนับแก่ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนเพื่อเป็นการให้เกียรติตามแบบของจักรวรรดิ “ห้ามผู้ใดแตะต้องร่างของท่านฉู่ เข้าใจหรือไม่?”
“ขอรับท่านแม่ทัพ…” เหล่าทหารตอบรับ
ทันใดนั้นทหารนายหนึ่งก็เข้ามารายงาน “ท่านแม่ทัพ เกิดเรื่องใหญ่แล้วขอรับ หลินมู่อวี่และทหารมังกรผงาดกำลังฝ่ากองกำลังมาที่นี่ในไม่ถึงห้านาทีขอรับ!”
“เขามาแล้วขอรับ!”
หลงเซียนหลินยกมือขึ้นสั่ง “ทหารทั้งสองหมื่นนายจงเข้าไปป้องกันประตูทางเหนือไว้ ส่วนที่เหลืออีกหนึ่งแสนเข้าไปในป่าและขวางทางกลุ่มมังกรผงาด ล้อมรอบพวกมัน นี่คือการทำลายล้าง!”
แม่ทัพคนหนึ่งเอ่ยถาม “ท่านแม่ทัพจะสังหารหลินมู่อวี่หรือขอรับ?”
หลงเซียนหลินตอบ “หากมีใครฆ่าพี่ชายเจ้า แล้วตอนนี้ยังจะฆ่าเจ้าด้วย เจ้ายังอยากจะไว้ชีวิตมันอยู่หรือไม่?”
“เข้าใจแล้วขอรับ!”
…
ทหารอาสาแยกย้ายกันไปล้อมทัพมังกรผงาดตามคำสั่ง
หลินมู่อวี่ควบเจี๋ยดี่โดยไม่สนทหารอาสาที่โดยรอบมุ่งสู่ใจกลางสนามรบ ระหว่างทางเต็มไปด้วยศพของทหารจักรวรรดิและธงดอกจื่อยินสีม่วงกระจัดกระจายไปทั่ว บริเวณที่มีกองศพอยู่เยอะที่สุดปรากฏร่างของชายคนหนึ่งนั่งคุกเข่าอยู่ ผ้าคลุมผู้บัญชาการบนไหล่ที่เต็มไปด้วยคราบเลือดปลิวไสวตามแรงลม
ชายผู้นั้นคือ…ฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน!
หลินมู่อวี่รู้สึกราวกับหัวใจถูกศรนับพันทะลวงแตกเป็นเสี่ยงๆ ทรุดลงกับพื้นด้วยร่างกายสั่นเทิ้ม พยายามตะเกียกตะกายพาตัวเองไปให้ถึงศพของฉู่ฮว๋ายเหมี่ยนพลางกอดร่าง
