หลงเซียนหลินแห่งหลิงหนานนำทัพหนึ่งแสนกองแรกมายังเมืองหลวงเพื่อมอบของขวัญแสดงความยินดีกับจักรวรรดิ หวังว่าแม่ทัพทั้งหลายจะยอมรับด้วยความกรุณา”
ขณะกำลังพูดอยู่ ราชทูตก็โบกธงขาว ทันใดนั้นทหารม้าหนึ่งร้อยนายควบม้าเข้าประชิดเมือง ก่อนจะโยนของสีดำบางอย่างไปทั่วและหันม้าควบกลับเข้าแถว
“มันคือสิ่งใด?” จางเหว่ยสงสัย
เฟิงจี้สิงเพ่งมองจากระยะไกลก่อนทั้งร่างเขาจะสั่นเทิ้ม “มันคือธงรบ…”
“ธงรบอะไร?” หลินมู่อวี่ชะงัก
เฟิงจี้สิงกัดฟัน “ธงรบของกองทัพเทียนฉงและหลงฉวน พระเจ้า…ธงรบกว่าพันผืนของกองทัพที่ฝ่าบาทนำไปมณฑลเทียนชู่…ถูกกำจัดจนสิ้นแล้ว”
“อะไรนะ…”
หลินมู่อวี่รู้สึกราวกับถูกมีดทิ่มแทงอก เขาหวังว่าฉินจิ้นจะนำทัพกลับมาได้อย่างปลอดภัย ทว่ากลายเป็นข่าวร้ายเสียนี่
เว่ยโฉวคำนับ “หมายถึง…นี่คือธงรบที่กองทัพจักรวรรดิเคยใช้สร้างขวัญกำลังใจใช่หรือไม่?”
หลินมู่อวี่กล่าวด้วยสายตาอันเยือกเย็น “ยิงพลุไฟเผาธงพวกนี้เสีย”
“ขอรับ…”
“ฟิ้ว!” พลุไฟถูกยิงไปยังธงรบเบื้องจนติดไฟอย่างรวดเร็ว เพียงพริบตาเศษผ้าทั้งหมดก็ถูกเผาจนเป็นธุลี เสียงหัวเราอย่างบ้าคลั่งของพวกทหารอาสาดังขึ้น ถึงกระนั้นพวกมันก็ยังไม่ยอมโจมตี เสียงกลองศึกจากทางเหนือดังสนั่น ตามมาด้วยกองทัพจำนวนหนึ่งซึ่งเป็นทัพของจื่อเย่า
แม่ทัพจื่อเย่าในชุดขาวปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางพลโล่
จื่อเย่าหัวเราะอย่างเย้ยหยัน “ใครเป็นคนเฝ้าประตูทางเหนือ จงออกมาคุยกับข้า…”
เฟิงจี้ส
