มลมปราณจำนวนมหาศาลสวนสุขนิรันดร์ช่วยพวกเขาบ่มเพาะ ทำให้แข็งแกร่งขึ้น แลกเปลี่ยนด้วยการให้พวกเขารับหน้าที่ปฏิบัติภารกิจ ค้ำจุนการหมุนเวียนของสถานที่แห่งนี้”
นี่คือความสัมพันธ์แบบพึ่งพาซึ่งกันและกัน
และไม่ต้องสงสัยเลยว่าสัมพันธภาพนี้ยิ่งทำให้ความเชื่อมโยงระหว่างสรรพชีวิตทั้งปวงกับสวรรค์ไร้กังวลแนบแน่นยิ่งขึ้น และยิ่งทำให้การปิดกั้นต่อเจินจวินมั่นคงขึ้น
“เพิ่มขึ้น…ราวสิบปี”
ลวี่หยางคำนวณด้วยการดีดนิ้ว รวดเร็วก็ได้คำตอบ “ชาติก่อนการปิดกั้นกินเวลาหกสิบปี ทว่าผ่านไปเพียงสามสิบปีก็มีเจินจวินสามารถเผาผลาญถ้ำสวรรค์ปรากฏกายได้แล้ว”
บรรพชนถิงโยวจึงได้ปรับแต่งจากจุดนี้
เมื่อสวนสุขนิรันดร์ขยายตัว เวลาในการที่เจินจวินสามารถฝืนลงสู่แดนล่างจึงถูกยืดออกไปถึงสี่สิบปี แม้ดูเผินๆ จะไม่มากนัก
แต่ทุกสิ่งจำต้องมองในเชิงเปรียบเทียบ
สวรรค์แห่งความมิมีเดิมทีได้ถูกเจินเหรินบรรพกาลมู่ฉางเซิงปรับแต่งมาจนถึงที่สุดแล้ว บุคคลผู้นี้คือผู้ถือครองเคราะห์ลี้ลับแห่งฟ้า ความสามารถล้ำเลิศหาผู้ใดเทียมได้ยาก
ในสภาพการณ์เช่นนี้ บรรพชนถิงโยวยังสามารถออกแบบสวนสุขนิรันดร์ทำให้สวรรค์แห่งความมิมีได้รับการยกระดับ นี่ก็ถือว่าเกินกว่าธรรมดามากแล้ว
หากจะว่ากันว่ามีช่องโหว่อยู่ตรงใดของสวนสุขนิรันดร์ก็มิใช่ข้อบกพร่องด้านโครงสร้าง
หากแต่เป็นตรรกะแห่งการออกแบบ
ลวี่หยางอ่านข้อมูลของสวนสุขนิรันดร์ไปพลาง ก็พลางขมวดคิ้วหนักหน่วง
“ผู้ถูกสวน
