“ข้าไม่ได้ต้องการสิ่งใดขอรับเสด็จพ่อ นอกจากเหรียญตราจักรพรรดิสองหมื่นเหรียญได้หรือไม่?”
“เหรียญตราจักรพรรดิรึ?”
ฉินจิ้นประหลาดใจ “เจ้าจะเอามันไปทำสิ่งใด?”
หลินมู่อวี่อธิบาย “เสด็จพ่อ ท่านยังจำทหารรับจ้างมังกรผงาดได้หรือไม่? กลุ่มทหารรับจ้างที่ข้าเป็นคนดูแล ทว่าพวกเขายังไม่มีจุดมุ่งหมายในการทำภารกิจ ข้าหวังว่าเสด็จพ่อจะเมตตาช่วยมอบตราจักรพรรดิให้ เพราะอย่างไรเสีย…พวกเขาก็รับใช้จักรวรรดิแม้จะไม่ได้ขึ้นตรงกับกระทรวงกลาโหม ข้าอยากทำให้พวกเขาพวกเขาสบายใจ เผื่อในวันข้างหน้า…หากต้องมีเหตุใดให้นองเลือดและน้ำตา พวกเขาจะได้ยอมหลั่งมันเพื่อแผ่นดินนี้อย่างไม่เสียดาย”
“ได้สิ…” ฉินจิ้นลุกขึ้นอย่างตื่นเต้น “ทุกคนล้วนต้องการความสบายใจอย่างนั้นสินะ ข้าจะไม่ปล่อยให้ทหารของเจ้าต้องรู้สึกเคลือบแคลง…ข้าขอสั่งให้กระทรวงอุตสาหกรรมผลิตเหรียญตราจักรพรรดิสีทองสองหมื่นเหรียญแล้วส่งมอบให้หลินมู่อวี่เดี๋ยวนี้”
“พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท!” ข้าราชบริพารรับคำสั่งและออกจากห้องไปทันที
“ต้องการสิ่งใดอีกหรือไม่?” ฉินจิ้นเอ่ยถามราวกับเหรียญตราสองหมื่นเหรียญนั้นยังไม่คู่ควรกับสิ่งที่หลินมู่อวี่ได้ทำไป
หลินมู่อวี่ส่ายหน้า “ไม่มีแล้วขอรับ”
“แน่ใจหรือ?”
ฉินจิ้นยิ้ม “แม่ทัพพิทักษ์เมืองอวี่เหวินเซี่ยทำภารกิจล้มเหลวในการรบที่เมืองหน้าด่านอสูร เป็นผลให้ต้องสูญเสียทหารฝีมือดีไปเกือบเจ็ดหมื่น ข้าสั่งริบตำแหน่งทางทหารของเขาแล้ว…สำหรับเจ้า
