หารม้าอย่างน้อยราวหนึ่งหมื่นนายที่พร้อมจะโจมตีทุกเมื่อ
“ใครน่ะ?!” นายกองผู้หนึ่งกระซิบ
หลินมู่อวี่ขี่ม้าเข้าไปในทุ่งกะหล่ำด้วยสีหน้าซีดเซียว “พวกเจ้ากำลังทำบ้าอะไรอยู่!?”
นั่นมันท่านแม่ทัพหลวง…”
ทหารกลุ่มหนึ่งออกมาแสดงความเคารพ “คารวะท่านแม่ทัพหลวง!”
ท่ามกลางฝูงชน ถังเจิ้นเดินถือมีดเหล็กด้วยใบหน้าซีดเซียวมองมายังหลินมู่อวี่ “ท่านแม่ทัพหลวง ระ…รู้ได้อย่างไรว่าพวกเราซุ่มอยู่ที่นี่?”
“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ และข้าถามว่าพวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่? ถังเจิ้น ตอบข้ามา” หลินมู่อวี่กล่าวอย่างเย็นชา
ถังเจิ้นทำความเคารพอย่างประหม่า ทว่าก็ไม่สามารถซ่อนความเกลียดชังบนใบหน้าได้ “แม่ทัพหลวง พวกเรา…เกือบเจ็ดหมื่นคนจากเมืองชีไห่ถูกฝังในดินแดนแห้งแล้งแห่งนี้ พวกเขาต่างก็เป็นเด็กหนุ่มที่มีพ่อแม่ ทว่าลูกชายกลับต้องมาตายเช่นนี้…เมื่อเรามาที่นี่เพื่อฝังพวกเขา ก็พบว่ามีทหารจำนวนมากที่ร่างกายที่ไม่สมบูรณ์…พวกเขาถูกอสูรครึ่งอสรพิษกลืนกินราวกับอาหาร ท่านแม่ทัพหลวง…หากความเกลียดชังครานี้ไม่ถูกชำระ พวกเราก็คงไม่ใช่มนุษย์อีกต่อไป!”
“ถังเจิ้น!”
หลินมู่อวี่กล่าวอย่างเคร่งขรึม “เจ้าต้องการวางกับดักให้ข้าและองค์หญิงซีด้วยอยุติธรรมนี้หรือ? พวกเราเพิ่งเจรจากับเผ่าพันธุ์อสูร ทว่าเจ้ากลับต้องการก่อสงครามอีกครั้ง…เจ้าสามารถรับผิดชอบเรื่องนี้ได้เหรอ?”
ถังเจิ้นยังคงไม่ยอมแพ้ขณะที่กระชับมีดเหล็กในมือแน่น “ท่านแม่ทัพหลวง ทหารก
