้นทรงพลังนัก ทหารของเราถูกฆ่าตายนับไม่ถ้วนเพราะอาวุธของมัน”
“เราทำอะไรไม่ได้เลยหรือ?”
“ขอรับ นอกจากออกจากเมืองไปสู้กับพวกมัน!” ถังเจิ้นยืดเส้นยืดสาย “แม่ทัพหลวงดูหุบเขาลูกนั้นขอรับ ก่อนหน้านี้แม่ทัพอวี่เหวินเซี่ยเคยสั่งการให้กองกำลังออกไปสู้รบ ในหุบเขานั้นมีอสูรอยู่กว่าแสนห้าตัว กองกำลังเจ็ดหมื่นนายที่น่าสงสารถูกปิดล้อมและสังหารที่นั่น”
ด้านนอกเมือง อสูรครึ่งอสรพิษยังคงโจมตีอย่างบ้าคลั่ง พวกมันใช้ตะขอเหล็กในมือฝังเข้ากับกำแพงเมืองหน้าด่านอันเก่าแก่นี้และปีนขึ้นมา ส่งผลให้นอกกำแพงนั้นเต็มไปด้วยพวกสัตว์เลื้อยคลานที่เข้าจู่โจมจำนวนนับไม่ถ้วน
เว่ยโฉวสีหน้าเคร่งเครียดพลางบ่นพึมพำ “ท่านแม่ทัพ หากยังเป็นเช่นนี้ต่อไป ข้าเกรงว่าประตูเมืองหน้าด่านนี้คงพังในอีกไม่กี่วันขอรับ”
“อืม”
หลินมู่อวี่พยักหน้าพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงกังวล “กลับไปยังฐานและส่งคนมาป้องกันเพิ่ม เราจะแพ้ไม่ได้”
“ขอรับท่านแม่ทัพหลวง!”
…
เมื่อกลับมาถึงกระโจมใหญ่ซึ่งเป็นฐานบัญชาการ ทุกคนต่างนั่งขมวดคิ้วอยู่ตรงโต๊ะทราย หลินมู่อวี่นิ่งเงียบพลางเล่นกับเครื่องประดับทองบนด้ามกระบี่วิญญาณมังกร
ถังเจิ้นประสานกำปั้นคำนับ “ท่านแม่ทัพหลวง ในขณะที่เรานั่งเฉยกันอยู่นี้ ทหารด้านนอกต่างล้มตายกันทุกวินาที ทั้งเสียขวัญกำลังใจไปก็มาก ท่านมีแผนการรับมือบ้างแล้วหรือยังขอรับ?”
“ยัง” หลินมู่อวี่ส่ายศีรษะก่อนหันไปมองฉือหยิง “ท่านแม่ทัพฉือเคยรบกับเผ่า
