อสูรมาก่อน ท่านรู้จุดอ่อนของพวกมันหรือไม่?”
ฉือหยิงตอบ “ครั้งล่าสุดที่เผ่าอสูรสามแสนนายรุกรานดินแดนมนุษย์ เสินโหวเจิ้งอี้ฝานได้ล่อมันไปยังภูมิประเทศที่เปิดกว้าง ก่อนจะให้กองทัพจักรวรรดิสองแสนนายเข้าห้ำหั่นกับพวกมันจนสิ้น ทว่าตอนนี้…เราไม่มีกำลังเช่นครั้งก่อน ท่านที่มีอยู่อ่อนแอเกินไป”
เว่ยโฉวมองหลินมู่อวี่ก่อนจะเอ่ยถาม “จากที่ท่านแม่ทัพฉือได้กล่าวไป ท่านคิดว่าอย่างไรบ้างขอรับ?”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้ว “ข้ากำลังคิดถึงเผ่าอสูรที่ต้องสูญเสียมิใช่น้อยกับการรบครั้งนี้ อีกทั้งพวกมันดูสิ้นหวัง…แท้จริงแล้วพวกมันต้องการสิ่งใดจากเรากันแน่? หากต้องการพิชิตเมืองหลันเยี่ยน…ด้วยความแข็งแกร่งเท่านี้คงไม่พอ”
ผู้บัญชาการเทียนฉงกัดฟัน “อสูรพวกนี้ไม่ใช่มนุษย์แต่แรกด้วยซ้ำ อันที่จริงไม่สำคัญว่ามันจะเป็นอะไร เราเพียงแค่สังหารมันเพื่อองค์จักรพรรดิเท่านั้น!”
หลินมู่อวี่ยิ้ม “ความจริงก็คือความจริง ต้องขอบคุณอวี่เหวินเซี่ย ตอนนี้เราไม่มีกองกำลังมากพอจะจัดการกับอสูรนับแสนพวกนี้ได้”
“ท่านกำลังคิดสิ่งใดอยู่แม่ทัพหลวง?” ฉือหยิงเอ่ยถาม
หลินมู่อวี่ลุกขึ้นเอามือยันโต๊ะไว้ “พรุ่งนี้เราจะสร้างกำแพงไฟแล้วกันพวกอสูรครึ่งจิ้งจอกไว้ ข้าอยากคุยกับผู้นำพวกมัน”
“ว่าอย่างไรนะ!?”
หนึ่งในผู้บัญชาการกองหมื่นตะลึง “ท่านแม่ทัพหลวงอยากเสวนากับเผ่าอสูรอย่างนั้นรึ? ท่านไม่กลัวถูกใส่ความว่าสมคบคิดกับพวกมันและทรยศต่ออาณาจักรหรือ?”
หลินม
