ู่อวี่ยิ้ม “อยากจะพูดก็พูดไปเถิด…ข้าควบคุมปากใครไม่ได้”
…
กลางดึก ทหารองครักษ์เข้าไปในป่าเพื่อตัดไม่แห้งและเก็บน้ำมันจากต้นบีชสีดำ มันเป็นวัสดุธรรมชาติที่สามารถติดไฟได้ แม่จะมีไม่มาก ทว่าก็พอใช้สำหรับก่อเพลิงพรุ่งนี้
สายลมเย็นเป็นพิเศษพัดผ่านเมืองหน้าด่านอสูร
ดวงจันทร์สว่างลอยเด่นกลางท้องฟ้ายามราตรี กองทัพครึ่งอสูรอสรพิษล่าถอยราวกับคลื่นน้ำชักกลับ ทว่าแทนที่ด้วยกองทัพอสูรครึ่งกิ้งก่าหนึ่งหมื่นตน นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายเจิดจ้าสะท้อนแสงจันทร์ “ฝ่อ…” มันแลบลิ้นเข้าออก ในมือข้างหนึ่งถือโล่และอีกข้างกำพลั่วไว้ พวกมันเข้าประชิดกำแพงเมืองอย่างรวดเร็วก่อนจะเริ่มขุด!
“ไอ้พวกชั่วช้า!”
ฉือหยิงลูบเคราขาวพลางสบถด่า “ไอ้กิ้งก่าพวกนี้คิดจะขุดกำแพงเมืองรึ?”
หลินมู่อวี่มองเห็นฝูงกิ้งก่าได้อย่างชัดเจนจากแสงพระจันทร์ หัวพวกมันทั้งน่าขยะแขยงน่ากลัวทว่าเหมือนจะมีสติปัญญา “กิ้งก่าพวกนี้ไม่มีสมอง พวกมันถูกบงการโดยจิ้งจอก”
“เราจะทำอย่างไรต่อท่านแม่ทัพหลวง?” ฉือหยิงถาม
“ฐานกำแพงเมืองหน้าด่านอสูรนี้ลึกเพียงใด?”
“ราวยี่สิบเมตร”
“เยี่ยมเลย ปล่อยพวกมันขุดไป แล้วพรุ่งนี้เราค่อยใช้หินกลิ้งปิดปากหลุมทับพวกมันเสีย”
“ขอรับ!”
ท่ามกลางราตรีเย็นเยียบ หลินมู่อวี่กระชับผ้าคลุมกายพลางมองออกไป กำแพงใหญ่ถูกสร้างจากชายแดนนตะวันตกของอาณาจักร ลากยาวผ่านเทือกเขาสูงชันเรามังกร นี่อาจเป็นเหตุผลหลักที่เผ่าอสูรไม่สามารถรุกล้ำไปฝั่งต
