มื่นและมีอำนาจสั่งการกองทหาร
ทั้งสองไม่ได้เตรียมการอะไรมาก ฉือยิงนำทหารรักษาการณ์เพียงห้าสิบนาย ขณะที่หลินมู่อวี่รวบรวมกองทหารเจ็ดร้อยนายจากค่ายรังอินทรี ก่อนจะออกเดินทางในช่วงบ่ายพร้อมพระบรมราชโองการ สำหรับฉินอิน ถังเสี่ยวซี เฟิงจี้สิง และฉู่ฮว๋ายเหมี่ยน ทั้งสี่ถูกส่งไปยังประตูทางทิศเหนือของเมืองหลันเยี่ยน
“อาอวี่ สงครามครานี้มิใช่เรื่องเล็ก ดังนั้นจงเชื่อฟังคำพูดนายพลเฒ่าฉือยิงซะ” เฟิงจี้สิงตบไหล่หลินมู่อวี่และหัวเราะ
หลินมู่อวี่พยักหน้า “อืม ข้าจะเชื่อฟัง”
ใบหน้าฉินอินเต็มไปด้วยความกังวลขณะที่ยื่นมือไปแตะบังเหียนม้าของหลินมู่อวี่ “พี่อาอวี่ เผ่าพันธุ์อสูรในตำนานเหี้ยมโหดและดุร้ายมาก ท่านต้องระวังตัว…”
ถังเสี่ยวซียิ้มและพูดว่า “มิต้องกังวล มู่มู่จะต้องกลับมาหาพวกเราอย่างแน่นอน ใช่หรือไม่มู่มู่?”
หลินมู่อวี่ประสานหมัดและยิ้มอย่างสดใส “วางใจเถิดองค์หญิงเสี่ยวอินและองค์หญิงเสี่ยวซี แม้ข้าจะไม่รู้ว่าเผ่าพันธุ์อสูรเป็นอย่างไร ทว่าก็จะไม่แพ้แน่นอน จงเชื่อมั่นในตัวข้า”
“อื้ม!” สองสาวงามพยักหน้ารับ
ฉือยิงพลันกล่าวขึ้น “ท่านแม่ทัพ เราควรเคลื่อนทัพทันทีและไม่สามารถปล่อยกองทหารของเราไว้เช่นนั้น…”
เว่ยโฉวยิ้ม “ใช่ขอรับ ถึงเวลาที่เราควรเคลื่อนทัพ เหล่าพี่น้องกำลังรอสังหารเผ่าพันธุ์อสูร อีกทั้งพวกเราต่างก็ต้องการเห็นว่าเผ่าพันธุ์อสูรหน้าตาเป็นอย่างไร…”
“อื้ม เคลื่อนทัพได้!”
…
เผ่าพันธุ์อสูรเป็
