ป่าด้านนอกสุสานมังกร ถังเสี่ยวซีและฉินอินควบม้าไปด้วยกัน หลังจากกังวลมาหลายวันในที่สุดก็ยิ้มออกเสียที นางมองตาคู่สีทองและหางเพลิงของถังเสี่ยวซีด้วยท่าทีริษยาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวด้วยหน้าตาบูดบึ้ง “ตาเจ้าสวยมากเลยเสี่ยวซี…”
“จริงหรือ?”
ถังเสี่ยวซีกล่าวอย่างไม่เต็มใจ “ข้าว่ามันน่ากลัวมากกว่า!”
“ข้าไม่กลัว”
ฉินอินยิ้ม “ท่านพี่ก็ไม่กลัว…ใช่หรือไม่?”
“อืม เสี่ยวซีก็คือเสี่ยวซี มีสิ่งใดให้กลัวหรือ?” หลินมู่อวี่ยิ้มตอบ
เฟิงจี้สิงที่อยู่ด้านข้างยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย “และอาอวี่คงชอบเสี่ยวซีที่น่ารักเป็นพิเศษแบบนี้มากกว่าใช่หรือไม่?”
หลินมู่อวี่หน้าแดงระเรื่อ “ท่านพี่เฟิง อย่าพูดจาเหลวไหล…ข้าหาได้เป็นคนเช่นนั้นไม่”
ทันใดนั้นจางเหว่ยก็เอ่ยบางอย่างขึ้น “ข้าได้ยินมาว่าท่านหลินมู่อวี่พึงใจองค์หญิงอิน แต่ขณะเดียวก็มีความสัมพันธ์กับองค์หญิงซี แสดงว่าท่านหลินมู่อวี่อยากตบแต่งทั้งพี่ทั้งน้องเลยสินะขอรับ พระเจ้า…การได้ครอบครององค์หญิงทั้งสองพระองค์ สำหรับคนทั่วไปอย่างเราคงราวกับได้รับพรจากสวรรค์ เรื่องแบบนี้ไม่มีให้เห็นในจักรวรรดิมากว่าเจ็ดพันปีแล้ว…”
ฉินอินและถังเสี่ยวซีต่างเขินอายจนพูดอะไรไม่ออก
หลินมู่อวี่นิ่งเงียบ อันที่จริงเขาก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด…ทั้งที่รักฉินอินอยู่เต็มอก ทว่าก็ชอบถังเสี่ยวซีด้วย คำพูดของจางเหว่ยทำให้หลินมู่อวี่ใจเต้นเล็กน้อยก่อนจะสงวนท่าทีอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าโลกนี้จะเปลี่ยนไป
