ังคงหนาวเย็น หลินมู่อวี่ดึงเอาผ้าคลุมวิหารศักดิ์สิทธิ์ด้านหลังมาห่มให้นางอย่างมิดชิด
หลินมู่อวี่หันมาใช้มีดเสียงปีศาจตัดเนื้อขาของกระต่ายย่างอย่างชำนาญและส่งมันให้ถังเสี่ยวซี “กินให้เยอะๆ”
“อืม”
ถังเสี่ยวซีรับเนื้อมาก่อนจะกัดกินอย่างหิวกระหายคล้ายกำลังอดอยาก หลินมู่อวี่เพียงแค่คิดว่าต้องทนเห็นถังเสี่ยวซีก้มลงดื่มน้ำจากลำธารเหมือนสุนัขจิ้งจอกน้อยเขาก็ปวดใจมากแล้ว
“ค่อยๆ กินเถิด เนื้อเป็นของเจ้าคนเดียว” หลินมู่อวี่ยิ้มกล่าว
ถังเสี่ยวซีหน้าแดง “ข้ากินได้หมดเลยหรือ?”
ไม่มีปัญหา ให้ข้าย่างเพิ่มอีกก็ได้” หลินมู่อวี่ยิ้มพลางล้วงเอาขาหมูออกมาจากถุงสรรพสิ่ง ขาหมูแห้งเพราะอยู่ในในถุงมิติถูกนำมาเสียบไม้ย่างไฟ
ทันใดนั้นทักษะชีพจรวิญญาณของหลินมู่อวี่ก็ได้แอปเปิลน้อยกำลังส่งเสียงร้องประท้วง เพราะทุกคนกำลังกินอาหารแต่มันกลับไม่มีอะไรให้กิน หลินมู่อวี่เผลอยิ้มก่อนจะใช้มือรวบรวมพลังมิติที่สี่และเปิดรอยแยกมิติ อสนีบาตปรากฏขึ้นขณะที่มิติแหวกออกหลายเมตร เจ้าแอปเปิลน้อยทะลวงออกมาด้านนอกทันที
มันถอนหายใจและส่งเสียงร้องครวญครางราวกับคิดถึงครอบครัวของตนกระทั่งมันเห็นถังเสี่ยวซี เจ้าแอปเปิลน้อยหาได้มีความกลัวต่อรูปลักษณ์ของนางไม่ มันทิ้งร่างตัวเองใส่อ้อมแขนถังเสี่ยวซีและไล้เลียฝ่ามือของนาง
ด้วยสัญชาตญาณของมังกรอย่างเจ้ามังกรผลึกโลหิตตัวนี้ มันสามารถแยกแยะผู้คนได้จากพลังที่แผ่ออกมา และมันยังคงเล่นกับถังเสี่
