ในโลกของข้า…หากใครได้มีคู่รักเช่นเจ้าจะเป็นที่น่าริษยายิ่งนัก และทุกคนก็จะพูดว่าจงภูมิใจในสิ่งเจ้าเป็นเถิด…ด้วยหางอันสง่างามทั้งเก้านี้ใครต่อใครก็อิจฉา”
“จริงหรือ?”
ถังเสี่ยวซียิ้มมองหลินมู่อวี่
“แน่นอนที่สุด” หลินมู่อวี่ผลุบสายตามองหางเพลิงทั้งเก้าก่อนจะกล่าว “แค่ลำบากเพราะหางเยอะนิดหน่อยเท่านั้น”
“ลำบากอย่างไรหรือ?” ถังเสี่ยวซีถาม
“อย่างเช่น…” หลินมู่อวี่กระแอม “หากข้าได้ร่วมรักกับเจ้า ข้าเกรงว่าคงจะทำท่าทางจากด้านหลังไม่ได้…เพราะมันจะโดนหางเจ้าแทน…”
ถังเสี่ยวซีเขินอายจนหน้าแดง “มู่มู่คนทะลึ่ง หาใช่เวลามาล้อข้าเล่นไม่”
หลินมู่อวี่วางใจเมื่อเห็นถังเสี่ยวซียังยิ้มได้
ไม่นานหลังจากนั้นถังเสี่ยวซีก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ “ไม่เห็นลำบาก ข้าขึ้นให้ก็ได้…”
หลินมู่อวี่ชะงักจนไปต่อไม่เป็น
…
ภายใต้แสงจันทรา หลินมู่อวี่นำไม้แห้งมาทำเป็นฟืนก่อกองไฟ หลังจากนั้นจึงนำกระต่ายที่ล่าได้เมื่อไม่กี่วันก่อนออกมาจากถุงสรรพสิ่งและเอาไปย่างบนกองไฟ ไม่นานน้ำมันจากเนื้อก็เริ่มหยดจนสะเก็ดไฟกระเด็นไปทั่วพลางส่งกลิ่นเนื้อย่าหอมฟุ้ง ดวงตาสีทองของถังเสี่ยวซีจ้องอาหารรสเลิศอย่างไม่ลดละ ดูเหมือนหลายวันมานี้ไม่มีของดีตกถึงท้องนางเลย
“หนาวหรือไม่?” หลินมู่อวี่หันไปมอง…ทั้งร่างถังเสี่ยวซีมีเพียงชุดขาดรุ่งริ่งที่ขโมยมาจากแม่บ้าน ส่วนมหึมาบนร่างโผล่พ้นเศษผ้าออกมาดูน่าเย้ายวน แม้จะเป็นต้นฤดูใบไม้ผลิทว่าอากาศย
