้สิ”
เมื่อกล่าวจบถังเสี่ยวซีก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “ข้าเป็นเช่นนี้…ไม่รู้ว่าครอบครัวข้าจะคิดอย่างไร ท่านปู่ต้องเศร้ามากเป็นแน่ ข้ากลัว…กลัวว่าจะไม่ได้เจอท่านอีกตลอดชีวิต…”
หลินมู่อวี่หยิบฟืนเติมเข้ากองไฟพลางพูดปลอบโยนถังเสี่ยวซี “โปรดวางใจรอให้เรากลับถึงเมืองหลันเยี่ยนก่อนเถิด ผู้เฒ่าชวีฉูและใต้เท้าเหล่ยหงต้องรู้วิธีรักษาให้เจ้ากลับไปร่างเดิมแน่ ต่อเมื่อถึงเวลานั้นข้าจะพาเจ้ากลับเมืองชีไห่ไปพบปู่เจ้าเอง”
“ไปกับข้าหรือ…”
ถังเสี่ยวซีกล่าวต่อ “ข้าเกรงว่าเรื่องมันจะซับซ้อน มู่มู่…เจ้าสังหารถังปินเพื่อช่วยข้า หากท่านปู่รู้เรื่องนี้คงไม่ยอมแน่ ในบรรดาทายาทรุ่นเยาว์…ไม่มีใครสักคนที่จะสามารถเรียนรู้วิชาผนึกจิ้งจอกอัคคีได้นอกเสียจากถังปิน ทายาทที่แข็งแกร่งและมีพรสวรรค์ที่สุด ท่านปู่ได้แต่งตั้งเขาเป็นอ๋อง กระทั่งเขาถูกเจ้าสังหารไป…ท่านปู่คงไม่นิ่งเฉยรอให้ข้ากลับเมืองชีไห่อย่างใจเย็นแน่นอน”
“เช่นนั้นก็ขึ้นอยู่กับเจ้า”
หลินมู่อวี่หยิบไม้ปิ้งหมูแล้วกลับด้านมัน น้ำมันไหลลงกองไฟส่งเสียงน่ากิน
ไม่นาน หลังจากเจ้าแอปเปิลน้อยกินขาหมูภูเขาดิบไปสองสามขา มันก็นอนกรนอย่างสบายใจ
หลินมู่อวี่หั่นขาหมูภูเขาแบ่งให้ถังเสี่ยวซีทาน นางหัวเราะขบขันกับการได้พูดคุยกับชายต่างโลกผู้นี้ เพราะคนในโลกของนางช่างหัวโบราณและเคร่งขรึม ผิดจากหลินมู่อวี่ที่ดูอิสระไม่เคร่งครัด ซึ่งเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจหญิงสาวในแผ่นดินนี้หวั่นไหวยิ
