่งนัก
เมื่อไม่มีกระโจมให้พักอาศัย หลังจากทานอาหารเสร็จ ถังเสี่ยวซีก็หนุนแขนหลินมู่อวี่และหลับไป เปลวเพลิงจากกองไฟค่อยๆ มอดดับ หลินมู่อวี่เฝ้ามองใบหน้าสวยของนางยามหลับใหล ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าใดทว่าหลินมู่อวี่กลับไม่ง่วงเลย…ภายในใจของเขาเริ่มผ่อนคลาย ไม่มีอันตรายใดย่างกรายในสุสานมังกรแห่งนี้ ความรู้สึกของหลินมู่อวี่และถังเสี่ยวซี
…
ค่ำคืนผ่านไปอย่างรวดเร็ว หลินมู่อวี่ยังคงตื่นกระทั่งรุ่งเช้ามาเยือน น้ำค้างเย็นเกาะกุมไปทั่วสุสานขณะเดียวกันแสงอาทิตย์ยามเช้าก็เริ่มส่องแสงลอดผ่านแนวป่า เจ้ามังกรน้อยตื่นขึ้นพลางเข้าคลอเคลียหลินมู่อวี่ มันส่งเสียงร้องเป็นสัญญาณแก่ผู้เป็นนายว่ากำลังหิว หลินมู่อวี่จึงต้องทำอาหารอย่าง่ายให้มันทาน
ดวงตาสีทองของถังเสี่ยวซีค่อยๆ เปิดออกพลางมองหาหลินมู่อวี่ด้วยความเสน่หาอย่างไม่ปิดบัง “มู่มู่ เช้านี้เราจะทำอะไรกันหรือ?”
“เราจะออกจากสุสานแล้วหาทางกลับเข้าเมืองอย่างเงียบๆ”
“อืม”
