บและลูกธนูที่แหวกอากาศไป ถังเสี่ยวซีขบเขี้ยวสีเงิน ร่ายผนึกปัญจธาตุอีกครั้ง ส่งผลคนนับสิบจบชีวิตลงทันทีอย่างน่าเวทนา เมื่อพลังป้องกันของเสี่ยวซีค่อยๆ เบาบางลง…
“ฉึก!”
ลูกธนูดอกหนึ่งปักเข้าตรงไหล่บางของนางจนเลือดไหล นอกจากนั้นยังมีแผลจากคมดาบอยู่ที่แขนกับท้องอีก ทว่าสิ่งที่สร้างความเจ็บปวดให้นางไม่ใช่บาดแผลแต่กลับเป็นถังปิน เพราะสิ่งที่โหดร้ายที่สุดคือความไม่แยแสของพี่ชายที่เติบโตมาด้วยกัน ความเจ็บปวดราวกับลูกศรนับพันที่ทะลวงหัวใจนั้น…ทำให้ถังเสี่ยวซีอยากดิ้นรนเอาชีวิตรอดให้ได้!
“พอได้แล้ว!”
ถังห่าวรีบกางแขนขวางถังปินไว้ก่อนตะโกนเสียงดัง “ท่านอ๋องน้อย นางยังเป็นเสี่ยวซีอยู่นะขอรับ จะมีสักกี่คนที่ยินดีกับการสูญเสียเพียงนี้!? ได้โปรดอย่าทำร้ายนางอีกเลย!”
ถังปินส่งสายตาเย็นชาก่อนยกฝ่ามือร่ายผนึกสังเวยดวงดารา “ท่านลุงห่าวหลีกไปเสีย มิฉะนั้นท่านจะเป็นรายต่อไป”
ถังห่าวค่อยๆ หลับตาลงพร้อมดวงตาปริ่มน้ำ “ข้าเฝ้าดูพวกท่านเติบโตมา ข้ามิอาจทนได้หากต้องมาเห็นพวกท่านเข่นฆ่ากันเองเช่นนี้ สังหารข้าเสียเถิด อย่าให้ข้าต้องเห็นอะไรเช่นนี้อีกเลย”
“วิ้ง!”
ผนึกสังเวยดวงดาราของถังปินปรากฏ!
ทว่าถังห่าวกลับไม่บาดเจ็บอันใด เมื่อเขาลืมตาก็พบว่าถังเสี่ยวซียืนอยู่ตรงหน้าพร้อมกับหางเพลิงทั้งเก้าที่สะบัดไปมา นางปกป้องเขาจากผนึกสังเวยดวงดารา!
ถังเสี่ยวซีถ่มเลือดที่กบในปาก อาภรณ์นางขาดวิ่นไปด้วยฤทธิ์แห่งผนึกสังเวยด
