ละลายหายไปอย่างรวดเร็ว เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “เสี่ยวซี ข้ามาช้าไป…ข้าขอโทษ”
“ไม่สายไปหรอก…มันยังไม่สายเกินไป” ถังเสี่ยวซีร่ำไห้ “ตราบใดที่เจ้ามา มันจะไม่มีวันสายเกินไป”
…
ชาวเมืองชีไห่ต่างตกตะลึงท่ามกลางความอลม่าน หนึ่งในนั้นยกดาบยาวขึ้นและกล่าวด้วยความโกรธเกรี้ยว “หลินมู่อวี่ จ…เจ้าเป็นคนฆ่านายน้อยถังปินแห่งชีไห่ เจ้ารู้หรือไม่ว่ามันเป็นเรื่องใหญ่แค่ไหน!?”
หลินมู่อวี่เงยหน้ามองชายผู้นั้น “เช่นนั้นเหตุใดพวกเจ้าจึงไม่รีบเข้ามาจัดการข้าเล่า?”
“เจ้า!”
พวกชาวเมืองชีไห่พากันอ้ำอึ้ง ได้แต่มองไปยังร่างที่ทอดบนพื้นของถังปิน พวกนั้นไม่กล้าเข้ามาจากตรงนั้น ช่างน่าสมเพชนัก
กลายเป็นถังห่าวที่ก้าวเข้ามาและเก็บร่างของถังปินก่อนรำพึง “เสี่ยวซี ข้าไม่นึกเลยว่าเหตุมันจะกลายเป็นเช่นนี้ ข้า…”
ถังเสี่ยวซีซบร่างในวงแขนของหลินมู่อวี่ ดวงตาสีทองฉายแววอ่อนโยน “ท่านลุงห่าว โปรดนำร่างท่านพี่กลับไปยังชีไห่และบอกท่านปู่ด้วยว่าข้าขอโทษ”
ถังห่าวผงกศีรษะรับ “ข้าจะบอกเขาเอง”
