ขาสั่วจือมีดอกไม้กำลังเบ่งบานในฤดูใบไม้ผลิ ทำให้ทั่วทั้งหุบเขาเต็มไปด้วยดอกไม้นานาพันธุ์
หน่วยสอดแนมสี่นายเดินผ่านหุบเขาสั่วจือ ทั้งสองด้านเต็มไปด้วยป่ารกทึบทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ว่ามีสัตว์ร้ายซุ่มโจมตีหรือไม่ พวกเขาไม่มีทางเลือกนอกจากแทงหอกลงไปบนพื้น ‘ฟุ่บ ฟุ่บ ฟุ่บ’ งูพิษสองสามตัวพุ่งออกมา แต่สำหรับจอมยุทธ์ งูพิษก็ไม่ต่างจากของเล่นเด็ก พวกเขากลัวเพียงแค่งูพิษอายุหลายพันปีอย่างเช่นงูมังกรเท่านั้น
เส้นทางในหุบเขาสั่วจือมีระยะทางเพียงหนึ่งไมล์เท่านั้น หลังจากเดินสำรวจรอบบริเวณ หน่วยสอดแนมก็ทยอยออกจากหุบเขากลับมารายงานแก่ถังปิน “องค์ชาย มีงูพิษเพียงไม่กี่ตัวในหุบเขาสั่วจือและไม่มีสิ่งผิดปกติอื่นขอรับ”
ถังปินหยักหน้ารับ “เหอะ! เจิ้งอี้ฝานคิดว่าเขาสามารถพูดหลอกล่อข้าได้ ฝันไปเถิด! เอาล่ะ ออกเดินทางข้ามหุบเขาสั่วจือและไปให้ถึงสุสานมังกรก่อนค่ำ”
“ขอรับ!”
กองทหารซึ่งนำโดยถังปินและถังห่าวจากตระกูลถังทยอยเดินเข้าหุบเขาสั่วจือ กีบเท้าของทหารม้าหนักกว่าหนึ่งพันสองร้อยนายทำให้แผ่นดินสั่นสะเทือนไปทั้งหุบเขา เห็นได้ชัดว่าหน่วยสอดแนมสี่คนก่อนหน้าเทียบไม่ได้กับพลังเช่นนี้
ขณะเดียวกันภายในถ้ำของหุบเขาสั่วจือ สัตว์อสูรตัวใหญ่ตื่นจากการหลับใหลด้วยความตกใจเสียงของทหารม้าหนัก มันเปิดดวงตาสีแดงเพลิงขึ้นขณะที่ตบหน้าท้องแบนของตน ตลอดฤดูหนาวอาหารเป็นสิ่งที่หาได้ยาก แต่ดูเหมือนว่าตอนนี้สัตว์ร้ายจะเจออาหาร
