าเขาไว้ใต้ต้นไม้ใหญ่ “บอกข้ามาว่าเจ้าเป็นใคร?”
หลี่จิงชื๋อเอ่ยทั้งเลือดกบปากพลางหัวเราะ “อันที่จริงข้าจำไม่ได้ว่าเจ้าคือหลินมู่อวี่ผู้นั้น แต่ต่อให้จำได้…เจ้าก็จะไม่มีวันรู้สิ่งใดจากปากข้า! ฝันไปเถิด!”
หลินมู่อวี่ชี้กระบี่วิญญาณมังกรไปที่คอของหลี่จิงชื๋อก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “จะไม่บอกอย่างนั้นรึ?”
หลี่จิงชื๋อกัดฟันกรอด พยายามพยุงร่างตัวเองพุ่งออกไป “ฉัวะ!” คมกระบี่ตัดหลอดลมเขาทันที!
หลินมู่อวี่มองคนตายด้วยสายตาไม่แยแส คนเช่นนี้ตายไปก็ไม่สงสาร น่าเสียดายอยู่อย่างเดียวคือเขาง้างเอาความลับออกมาจากปากมันไม่ได้ ไม่รู้ว่าแท้จริงแล้วทหารรับจ้างกลุ่มนี้เป็นใคร พวกมันดูคล้ายคนในกองทัพ ทว่า…ในจักรวรรดินี้ใครจะมาคิดร้ายกับครูฝึกดาวทองเช่นเขากัน? หรือพวกมันเป็นคนของค่ายเสินเวย?
ถึงกระนั้นก็ยังมีความต่าง ทหารส่วนใหญ่ในค่ายเสินเวยจะใช้ดาบยาวเป็นอาวุธและทักษะดาบของเทพทหารเซี่ยงเหวินเทียน แต่ทหารรับจ้างกลุ่มนี้ใช้อาวุธหลายแบบ อีกทั้งยังมีทักษะดาบที่ดูประหลาดและยุ่งยาก
หลินมู่อวี่พยายามค้นตัวของหลี่จิงชื๋อทว่าก็ไม่พบสิ่งใด ดูเหมือนพวกมันจะรักษาความลับได้เป็นอย่างดี หากเป็นเพราะการอ่านใจของทักษะชีพจรวิญญาณ หลินมู่อวี่คงไม่มีเบาะแสอื่นใดอีก
หลินมู่อวี่นั่งพักข้างศพหลี่จิงชื๋อกระทั่งเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อตื่นขึ้นก็พบว่าเป็นรุ่งสางวันใหม่เสียแล้ว เขารีบจัดการอาหารกินเพื่อรีบเดินทางไปป่าทิ
