ศใต้ให้ไวที่สุด เขาใกล้สุสานมังกรขึ้นทุกที อีกไม่เกินหนึ่งวันคงถึงที่หมายและไม่รู้ว่าจะมีสิ่งใดเกิดขึ้นอีก…
…
ณ ทิศตะวันตกเฉียงใต้ของป่าล่ามังกร มีเสียงกีบม้ากระทบพื้นวิ่งผ่านไปมา
ถังปินและกำลังทหารเมืองชีไห่กว่าพันคนกำลังควบม้ากันอยู่ หลังจากถูกสัตว์วิญญาณโจมตีถึงสามครั้งทำให้จำนวนคนลดลงเหลือน้อยกว่าพันสอง ถังปินโกรธมาก ทว่าไม่มีทางเลือกต้องทำภารกิจค้นหาในป่าล่ามังกรนี้ต่อ มีสัตว์วิญญาณดุร้ายอยู่มากมายที่พร้อมจะโจมตีมนุษย์เมื่อเข้าไปยังอาณาเขตของมัน พวกมันหวงแหนที่อยู่มาก ใครก็ตามที่กล้าย่างกรายเข้าย่อมพบจุดจบเป็นศัตรูหรืออาหารอันโอชะเท่านั้น
หลังจากเฒ่าจิงตาย ขณะเดินทัพกันอย่างเร่งรีบ ถังปินก็รู้สึกหวั่นวิตกมาตลอดว่าจะเจอสัตว์วิญาณตัวไหนอีก
ในที่สุดกลุ่มทหารเมืองชีไห่ก็เริ่มเหนื่อยล้ากันแล้ว เพราะการต่อสู้กันอสูรร้ายคราจึงแทบไม่มีแรงเหลือ อีกทั้งยังไม่รู้ที่อยู่ของถังเสี่ยวซีอีกด้วย ช่างไม่เหมือนการเดินทางเพื่อตามหาคน ทว่ากลับเหมือนการเดินทางเพื่อตามหาความตายเสียมากกว่า ป่าล่ามังกรไม่ได้มีชีวิตชีวาเช่นนี้มากว่าร้อยปีแล้ว เพราะมีอสูรดุร้ายอยู่จึงไม่ค่อยมีใครกล้าเข้าไป
ไม่นานนัก ทหารลาดตระเวนก็ควบม้ามาหาถังปิน “ท่านอ๋องน้อยขอรับ เราเจอกองทัพม้าอยู่เบื้องหน้า คาดว่ามาจากเมืองหลันเยี่ยนขอรับ”
“คนจากเมืองหลวงอย่างนั้นรึ?”
ถังปินเลิกคิ้วขึ้น “เป็นคนของกององครักษ์หรือทัพเขาเหิน?”
“ไม่ใช
