รรับจ้างชี้มาทางหลินมู่อวี่ “ไปจับมันไว้!”
พวกมันควบม้าเข้ามาปิดล้อมหลินมู่อวี่จนไร้ทางหนี
หลินมู่อวี่หยุดอยู่กับที่พลางกระชับกระบี่วิญญาณมังกร เขายิ้มขณะมองกลุ่มคนที่มุ่งตรงมาล้อมรอบด้วยท่าทีหยิ่งผยอง หนึ่งในนั้นเอ่ยขึ้น “ได้ตัวแล้ว”
ชายหน้าหนวดผู้นำกลุ่มทหารรับจ้างท่าทางแข็งแรง ในมือถือขวานหนักที่แผ่พลังราวกับเป็นอาวุธหลอมวิญญาณ…ดูเป็นขวานที่ลึกลับยิ่ง แม้ชายตรงหน้าจะพยายามซ่อนพลังยุทธ์ไว้ ทว่าฌานสัมผัสของหลินมู่อวี่ยังคงรับรู้ได้ถึงปราณยุทธ์ ทหารรับจ้างคนอื่นๆ ก็ไม่ใช่คนธรรมดา ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ขอบเขตปฐพี แน่นอนว่าคงไม่ใช่ทหารรับจ้างทั่วไป
หลินมู่อวี่รู้สึกหดหู่ พลางถอนหายใจให้กับโชคชะตาอันเลวร้ายของตน
หัวหน้าทหารรับจ้างลดขวานลงพลางควบม้าเข้าไปใกล้หลินมู่อวี่ ขณะที่เดินวนไปมาเขาก็ยกริมฝีปากยิ้ม “นี่เป็นเกราะชั้นดี หากข้าจำไม่ผิด…มันเป็นชุดศึกของวิหารศักดิ์สิทธิ์แห่งเมืองหลวง เจ้าเป็นใครในวิหารจึงได้มีเหรียญตราสีทองและตำแหน่งผู้บัญชาการเช่นนี้”
ชายผู้นี้คงไม่ใช่คนดี…
หลินมู่อวี่ประสานกำปั้นพลางกล่าวอย่างสงวนท่าที “ข้ามีนามว่าหลินมู่อวี่ เป็นครูฝึกอยู่ในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ข้าเข้าป่าล่ามังกรเพื่อทำการฝึกฝนวิชายุทธ์ด้วยตนเอง แล้วท่านเป็นใครกัน?”
ชายร่างใหญ่หัวเราะพลางยกขวานขึ้นพาดบ่า “ข้ามีนามว่าหลี่จิงชื๋อ เป็นผู้บัญชาการทหารรับจ้างอินทนิลแห่งเมืองหลันเยี่ยน ท่านยอดฝีมือแห่
