งวิหาร…ในเมื่อเราได้พบกันแล้ว เรามาดื่มฉลองกันสักหน่อยดีหรือไม่? ตอนนี้กำลังมืดไหนจะอากาศที่เย็นลงอีก ท่านมาค้างกับพวกเราสักคืนคงไม่เป็นไร”
หลินมู่อวี่กล่าวอย่างใจเย็น “พวกเจ้าจะปล้นคนจากวิหารอย่างข้าอย่างนั้นรึ?”
“หามิได้…เราจะกล้าทำอย่างนั้นได้เยี่ยงไรกัน” หลี่จิงชื๋อหัวเราะ “ท่านอย่าได้ระแวงเกินเหตุ ทหารรับจ้างอินทนิลของเราเป็นกลุ่มที่ต่อสู้เพื่อความถูกต้อง พวกเจ้าเอาม้ามาให้ท่านผู้นี้และช่วยเขาถือกระบี่หน่อย”
“ขอรับ”
ทหารรับจ้างนายหนึ่งจูงม้าผอมโทรมมาก่อนจะยื่นมือออกไป “ให้ข้าช่วยถืออาวุธนะขอรับ”
หลินมู่อวี่ปราดตามองกลุ่มทหารเบื้องหน้าก่อนจะพบว่าหนึ่งในนั้นมีคนแขนหัก และอีกหลายคนกำลังบาดเจ็บรวมถึงหัวหน้าอย่างหลี่จิงชื๋อด้วย แม้จะมีหนังวัวหนาพันเป็นกางเกงยาวไปจนถึงเข่าก็ยังปรากฏคราบเลือดซึมออกมา หลินมู่อวี่ยิ้มกริ่ม…เหตุผลเดียวที่คนกลุ่มนี้ยังไม่กระทำการอุกอาจคงเป็นเพราะยังไม่มั่นใจว่าจะเอาชนะได้
หลินมู่อวี่ไม่อยากเสียแรงไปมากกว่านี้เพราะร่างกายถึงขีดจำกัดและต้องได้รับการพักผ่อน ครั้งเขาจำต้องหาทางรอดให้ตัวเองให้ได้ก่อน หลินมู่อวี่จึงตัดสินใจยกกระบี่วิญญาณมังกรให้นายทหารรับจ้างไป “ดูแลมันให้ดี”
“ขอรับท่าน”
หลินมู่อวี่กระโดดขึ้นหลังม้าพลางกระชับผ้าคลุม “ข้าไม่รู้ว่าท่านหลี่มาจากไหน ทว่าดูจากสภาพแล้วคงปะทะกับสัตว์วิญญาณมาใช่หรือไม่?”
หลี่จิงชื๋อรู้ดีว่าไม่ควรโกหกจึงพยักหน้าตอบไปตา
