มตรง “ใช่ พวกข้าเพิ่งต่อสู้กับหมีปฐพีอายุหกพันสี่ร้อยปีมาระหว่างทาง ข้าเสียกำลังคนไปค่อนข้างมากทว่ากลับทำได้เพียงสร้างบาดแผลฉกรรจ์เท่านั้น อีกทั้งยังปล่อยให้มันหนีไปได้อีก”
“หากเป็นเช่นนั้น…” หลินมู่อวี่กล่าวราวกับคิดบางอย่างได้ “ท่านก็จงพักผ่อนเสียคืนนี้ แล้วพรุ่งนี้เช้าค่อยไปตามหาหมีปฐพีแล้วชำระแค้นกับมัน”
“สัตว์ร้ายในป่าเช่นนี้มีอะไรให้กลัวหรือ?” หลินมู่อวี่กล่าวอย่างไม่สะทกสะท้าน “พรุ่งนี้ท่านก็เพียงหารังของมันแล้วจัดการให้จบเสีย”
“ได้เลย”
หลินมู่อวี่ถามต่อด้วยรอยยิ้ม “ข้าอยากรู้นักว่าเหตุใดหัวหน้าหลี่จึงนำพี่น้องทหารรับจ้างเข้าป่าล่ามังกรลึกถึงเพียงนี้? มีสิ่งใดที่ท่านต้องการอย่างนั้นหรือ? หากจะทำงานว่าจ้าง…ก็คงไม่มีงานไหนให้เข้าป่าลึกเช่นนี้”
หลี่จิงชื๋อชะงักกับคำถามของหลินมู่อวี่พลางเกาหัวและยิ้มอย่างเจียมตัว “น่าละอายยิ่ง อันที่จริงพวกข้าตั้งใจจะเดินทางไปเมืองชีไห่…แต่เราหลง พยายามหาทางออกจากป่าล่ามังกรกันอยู่ขอรับ”
หลินมู่อวี่คิดว่าคนพวกนี้ต้องพูดปดอยู่แน่ เมืองชีไห่นั้นอยู่ทางเหนือของจักรวรรดิ ทว่าจุดที่อยู่นี้เป็นทางใต้ หากหลงทางจริงคงไม่มาถึงตรงนี้แน่
อย่างไรก็ตาม หลินมู่อวี่ก็ไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกไป ยิ่งไปกว่านั้น…ตอนนี้เขาต้องออมแรงไว้ หากฝ่ายตรงข้ามเริ่มเผยธาตุแท้คงจะรับมือได้ยาก
…
แสงสีทองเปล่งประกายออกมาจากร่างของหลินมู่อวี่ วิญยาณยุทธ์น้ำเต้าค่อยๆ ดูดซับพลังวิญญาณโ
