เจ้าจะสังหารข้าด้วยดาบเหล็กบิ่นๆ นั่นรึ เหอะ! องค์ชายกำลังจะกลับมา ไม่ช้าเจ้าต้องตายแน่ หลินมู่อวี่!”
กระนั้นหลินมู่อวี่ก็ไม่พูดสิ่งใด ใบดาบร่วงหล่นอย่างรวดเร็ว ‘เปรี้ยง!’ กระบี่วิญญาณมังกรไม่สามารถทะลุผ่านชุดเกราะของศัตรูด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว อีกทั้งยังถูกปิดกั้นจากเกราะปราณยุทธ์ ทว่าทันใดนั้น! แหวกรังสีก็ทะลุผ่านเกราะพุ่งตรงไปยังต้นคอเฒ่าจิง ก่อนจะเฉือนทะลุจนไปกระแทกก้อนหินด้านหลังแยกเป็นสองส่วน
“อ…อา…” เฒ่าจิงส่งเสียงอยู่ภายในลำคอ จากนั้นเลือดก็สาดกระเซ็นพร้อมหัวที่หลุดจากบ่า
หลินมู่อวี่เฝ้าดูศัตรูล้มลงอย่างไม่แย่แส ก่อนจะก้าวไปด้านหน้าอย่างรวดเร็วและคว้ากระเป๋ามิติที่เอวของจิงเหลา หลินมู่อวี่ยังไม่มีเวลาตรวจสอบของภายใน เขาพลันเก็บกระบี่วิญญาณมังกรเข้าฝักและพาดไว้ที่แผ่นหลัง จากนั้นหลินมู่อวี่กระโจนออกไปและหายไปในความมืดอันหนาวเหน็บในพริบตา สายลมยามค่ำคืนช่างมืดมน มีเพียงร่างไร้วิญญาณของจิงเหลานอนแน่นิ่งบนพื้น ร่างนั้นถูกแช่แข็งอย่างรวดเร็ว แม้แต่เลือดที่สาดกระเซ็นบนโขดหินก็แปรเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง
มีเพียงผู้ชนะและผู้แพ้ นี่คือกฎของแผ่นดินนี้ เฒ่าจิงและหลินมู่อวี่รู้ดีว่าเมื่อใดที่มีการประลอง เมื่อนั้นก็จะต้องมีคนตาย แม้หลินมู่อวี่จะอ่อนโยน แต่ก็ไม่ขี้ขลาด หากใครต้องการฆ่าหลินมู่อวี่ เขาก็จะฆ่าฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ลังเล นายน้อยแห่งหลงซินกรุ๊ปคนเก่าไม่มีอีกแล้ว ยามใดที่เผยความโ
