ลู่ลู่ ท่านควรรู้ว่านางจะไป ณ ที่แห่งใด…”
หลินมู่อวี่ขบฟันแน่น “เสี่ยวซี…นางอาจคิดว่าไม่สามารถกลับไปยังเมืองหลันเยี่ยนได้อีกต่อไป นางคงเสียใจเป็นอย่างมากและไม่ต้องการพบพวกเราอีก…บางทีเสี่ยวซีอาจกลับไปบ้านอีกหลัง? เมืองชีไห่?”
“พี่ชาย หากท่านคิดได้เช่นนั้น ก็จงไปที่เมืองชีไห่เลยเจ้าค่ะ!”
“อื้ม!”
หลินมู่อวี่พยักหน้า “เช่นนั้นไปเมืองชีไห่กัน ลู่ลู่วาดแผนที่ให้ข้าที”
“เจ้าค่ะ!”
ลู่ลู่พลันวาดแผนที่ขนาดใหญ่ของป่าล่ามังกรในความคิดให้ทันที และทำเครื่องหมายเส้นทางสำหรับไปยังเมืองชีไห่ที่อยู่ห่างไกลซึ่งจำเป็นต้องใช้เวลาในการเดินทาง ทว่าด้วยความเร็วของม้าศึกอาจทำให้ไปถึงก่อนเวลาและสามารถพบถังเสี่ยวซีได้
กระนั้นหลินมู่อวี่ก็ไม่แน่ใจนัก ในเมื่อเสี่ยวซีไม่ต้องการจะพบเขาและฉินอินด้วยร่างกายอสูรจิ้งจอกเก้าหาง เช่นนั้นนางจะต้องการพบกับถังหลานหรือ?
…
แสงอาทิตย์ยามเย็นสาดส่องในดินแดนเมืองชีไห่ ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นเวลาพลบค่ำอีกครั้ง
‘พรึ่บ…’
นกส่งสารกระพือปีกร่อนลงที่ลานกว้างขณะที่ถังปินกำลังชงชาอยู่ เขาผงะเล็กน้อยแล้วขมวดคิ้ว “นกส่งสารมาจากที่ใดกัน นำมันมาให้ข้า”
“พ่ะย่ะค่ะ”
ทหารรักษาการณ์เดินไปอุ้มนกตัวนั้นมาให้ ถังปินหยิบกระดาษออกมาอ่านด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“องค์ชายมีอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?” ทหารรักษาการณ์ถาม
ถังปินขบฟันแน่น “เสี่ยวซีถูกอสูร…”
“อสูร? องค์หญิงซีถูกอสูรทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“เสี่ยวซีถูกอ
