ค่ำคืนที่เงียบสงบ ณ เมืองหลันเยี่ยน
ด้านในของจวนเจ้าเมืองชีไห่ ห้องของถังเสี่ยวซีอยู่ในมุมที่เงียบสงบที่สุด แสงดาวบนฟากฟ้าสาดส่องลงหลังคาราวกับถูกดึงดูดด้วยพลังลึกลับ
ถังเสี่ยวซีนั่งบนเตียงอย่างเงียบงันภายในห้องพร้อมเปลวไฟจางๆ ลุกโชนรอบตัวนางผสานกับแสงดาวที่ส่องลงมา ไม่นานถังเสี่ยวซีก็ลืมตาขึ้นขณะที่ดวงดาราหลั่งไหลมาที่ฝ่ามือ จากนั้นก็ปรากฏเครื่องหมายลวดลายสวยงามขึ้น ‘ตูม!’ ผนึกจิ้งจอกอัคนีชั้นที่ห้าพุ่งตรงไปยังโต๊ะและระเบิดจนแตกเป็นชิ้นๆ
“ในที่สุดก็ฝึกฝนผนึกจิ้งจอกอัคนีชั้นที่ห้าสำเร็จ!”
ถังเสี่ยวซีแอบดีใจ ทว่าเปลวไฟยังคงลุกโชนรอบตัวและส่งเสียงโหยหวนออกมา
“หืม…เกิดอะไรขึ้น?”
ถังเสี่ยวซีตกตะลึง จากนั้นนางก็รู้สึกได้ว่าเลือดในตัวกำลังเดือดพล่าน ผนึกสังเวยดวงดาราและเพลิงไฟยังคงปรากฏขึ้นให้เห็นจางๆ บนผิวหนังราวกับจะเผาไหม้ร่างกาย
“อ๊า…”
ถังเสี่ยวซีกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนาขณะนอนตัวสั่นเทาและขดอยู่บนเตียงราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังทรมาน เปลวไฟลุกท่วมเสื้อผ้า และภายในพริบตา! ทั่วทั้งเตียงก็เกิดไฟลุกโชติช่วง ดูเหมือนมันจะไม่มอดลงง่ายๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงใสกังวานดังขึ้นภายในร่างกายของถังเสี่ยวซี “ปล่อยข้าไป…ปล่อยข้าไป…”
“เจ้าเป็นใคร?”
น้ำตาไหลรินจากดวงตาทั้งคู่ของถังเสี่ยวซี นางตัวสั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด “เจ้าเป็นใคร?”
ทว่าไม่มีเสียงตอบกลับมา ขณะเดียวกันร่างกายของถังเสี่ยวซีค่อยๆ ไร้เรี่ยวแ
