นคน ผู้บัญชาการกองทัพนั้นก็คือท่านแม่ทัพอวี่จื้อเทียนที่ตรงหน้าเจ้า! เขาเป็นผู้ดูแลเรื่องการถลุงเหล็ก ถลุงทอง การพาณิชย์และอีกหลายอย่างในมณฑล กล่าวกันว่าทรัพย์สินและกองกำลังทหารกว่าครึ่งเป็นของตระกูลอวี่จื้อ!”
หลินมู่อวี่ตกตะลึง เขาแทบไม่เชื่อสายตาว่าชายชราเบื้องหน้าและอวี่จื้อเทียนที่เกอหยางพูดถึงจะเป็นคนเดียวกัน!
หลินมู่อวี่รีบคำนับด้วยความเคารพ “ยินดีที่ได้พบท่านแม่ทัพอวี่จื้อ!”
อวี่จื้อเทียนยิ้มพลางก้าวมาจับแขนหลินมู่อวี่ “ใต้เท้าหลินมู่อวี่มิจำเป็นต้องสุภาพเยี่ยงนี้ก็ได้ขอรับ ครานี้ข้ามาหลันเยี่ยนในฐานะผู้เยี่ยมเยียนเท่านั้น ด้วยไม่อยากรบกวนองค์จักรพรรดิข้าจึงมาพบหารือกับท่านหลินมู่อวี่ที่นี่”
“โอ้ เชิญเลยขอรับ!”
“เรื่องมีอยู่ว่า…เมื่อครั้งวันวานใต้เท้าหลินมู่อวี่ได้หลอมกระบี่จื่อหยินและตัดกระบี่ที่ลูกชายข้าหลอมขึ้นมา เฮ้อ…ช่างน่าละอายที่ต้องบอกว่ามันเป็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของข้า ตอนนั้นลูกข้าคงเสียมารยาทกับท่านมาก ข้าหวังว่าใต้เท้าคงไม่ถือโทษโกรธกันนะขอรับ!”
หลินมู่อวี่ชะงัก เมื่อมองไปยังชายหนุ่มเบื้องหลังอวี่จื้อเทียนก็จำได้แล้วว่าชายหนุ่มหนึ่งในนั้นคืออวี่จื้อหยาน! คนที่ขอทำอาวุธให้ฉินอิน เหตุที่มาคือเรื่องนี้อย่างนั้นหรือ?
“ไม่ทราบว่าท่านแม่ทัพมาพบข้าเพื่อ…”
หลินมู่อวี่เม้มริมฝีปากและคิดอยู่ในใจ แน่นอนว่าหากวิชาหลอมอาวุธของตนถูกเปิดมันต้องเกิดปัญหาตามมา ถึงจะยังไม่มีใครรู
