ารแก่อย่างข้าได้หรือไม่? แล้วข้าจะตอบแทนให้ท่านด้วยรางวัลใหญ่!”
“คือ…ข้า…” หลินมู่อวี่พยายามคิดหาวิธีปฏิเสธ
ทว่าทันใดนั้นอวี่จื้อเทียนก็ล้วงเอาตั๋วทองปึกหนึ่งออกมา “นี่เป็นตั๋วทองที่ออกโดยสมาคมการค้าแห่งเมืองหลวง หนึ่งตั๋วมีค่าเท่ากับหนึ่งแสนเหรียญทองทั้งหมดนี้มีห้าสิบใบ หากใต้เท้าหลินมู่อวี่ตกลงส่งต่อทักษะลับให้แก่ข้า…ห้าล้านเหรียญทองจะเป็นรางวัลแก่ท่าน ข้ารู้ว่าท่านมีความรู้เกี่ยวกับการหลอมอาวุธและท่านเองก็คงเข้าใจในความกระหายใคร่รู้ของข้าเช่นกันใช่หรือไม่?”
หลินมู่อวี่พยักหน้าและอดไม่ได้ที่จะจับตั๋วทองที่มีค่าห้าล้านเหรียญไว้ “ในเมื่อท่านแม่ทัพอวี่จื้อเทียนอุตส่าห์มาถึงเมืองหลันเยี่ยนแล้ว ข้าก็ไม่อยากให้ท่านเสียเที่ยว ได้โปรดรอหนึ่งคืนแล้วพรุ่งนี้ข้าจะให้ของล้ำค่าแก่ท่าน”
“ขอบพระคุณมากใต้เท้า!”
ทันใดนั้นเสียงของราชาปีศาจเจ็ดประทีปก็ดังมาจากทะเลจิต “หึ! ช่างเป็นคนโลภมากและหื่นกามอะไรเช่นนี้เจ้าไก่อ่อน!”
หลินมู่อวี่ตอบตามตรง “ข้าอยากได้เงินก็จริง แต่ข้าหื่นกามตรงไหน?”
“แน่ใจรึว่าไม่?”
ราชาปีศาจเอ่ยอย่างตรงไปตรงมา “ที่โรงเตี๊ยมมังกรนภาคืนนั้น กล้าพูดหรือไม่ว่าเจ้าไม่ได้จับหน้าอกของฉินอิน?”
“ข้า…”
หลินมู่อวี่พูดไม่ออก “มันเป็นอุบัติเหตุ..”
“เป็นเพียงข้ออ้างเสียมากกว่า จอมละโมบและหื่นกามนั่นแหละคือเจ้าไก่อ่อนหลิน!”
“เจ้า!”
“ไม่พอใจรึ? ไก่อ่อนหลินผู้บอบบางและไร้ศีลธรรม!” ราชาปีศาจหัวเ
