ความคิดนับร้อยปั่นป่วนอยู่ในหัวหลินมู่อวี่ เขารู้ดีว่าฉินจิ้นฉลาดและคงโกหกไม่ได้ จึงจำใจตอบตามจริงไป “ขอรับ ข้าเป็นคนก่อตั้งกลุ่มมังกรผงาด”
ฉินจิ้งนั่งลงพลางดันถ้วยชาไปด้านหน้าหลินมู่อวี่ “แล้วเหตุผลแรกเริ่มในการก่อตั้งคืออะไร? เจ้าบอกพ่อได้หรือไม่?”
“ความตั้งใจแรกเริ่มหรือ?”
หลินมู่อวี่เงียบไปครู่หนึ่ง “อาจเพื่อช่วยปกป้องอาณาเขตของจักรวรรดิกระมังขอรับ”
“ตอบข้ามาตามตรง” ฉินจิ้นกดเสียงหนักพลางใช้สายตาอันแหลมคมคาดคั้นหลินมู่อวี่
ฉินอินที่อยู่ด้านข้างเอ่ยขัด “เหตุใดเสด็จพ่อจึงถามท่านพี่เช่นนั้นเล่าเจ้าคะ?”
“เสี่ยวอินอย่าพูดขัด ให้ข้าคุยกับพี่ให้แล้วเสร็จเสียก่อน”
“เจ้าค่ะ…”
ฉินจิ้นมองหน้าหลินมู่อวี่ “อาอวี่ ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์อยู่แล้ว ทว่าฉินจิ้นผู้นี่ก็อยากจะสอนสั่งเจ้าดั่งลูกแท้ๆ ดังนั้นเจ้าจะพูดความจริงกับข้าได้หรือไม่? จงตอบข้ามาเถิดว่าเหตุผลแท้จริงที่เจ้าก่อตั้งกลุ่มมังกรผงาดมาเพื่อการใดกันแน่? ไม่ว่าเจ้าจะตอบอย่างไร ข้าก็จะไม่โทษเจ้า”
หลินมู่อวี่ขมวดคิ้วและเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเงยหน้ามองฉินจิ้น “ข้าก่อตั้งกลุ่มมังกรผงาดเพียงเพื่อหยุดการกดขี่ข่มเหงขอรับ! ข้าหวังสร้างกองกำลังของตนเองเพื่อช่วยเหลือคนที่ข้าห่วงใย หากวันหนึ่งข้ามีความสามารถไม่เพียงพอปกป้องฉินอิน…ก็ยังมีมังกรผงาดอยู่ ใครก็ตามที่คิดจะทำร้ายข้าและคนคนของข้า มันผู้นั้นต้องข้ามศพทหารรับจ้างมังกรผงาดไปให้ได้ก่อน!
