ข้าพบท่านมีสองประการขอรับ”
“เรื่องใดเล่า?”
“วานนี้มีชายมาที่ภูเขาหลงหยานเพื่อรับตัวหูเสี่ยวอวิ๋น”
“ว่าอย่างไรนะ?” หลินมู่อวี่ลุกขึ้นทันทีด้วยสีหน้าประหลาดใจ “เฟิงสี่ เจ้าหมายถึง…หลงเซียนหลินยังไม่ตายและกลับมายังเมืองหลันเยี่ยนอย่างนั้นรึ? แล้วเกิดอะไรขึ้นหรือไม่?”
“ทุกอย่างยังเรียบร้อยดีขอรับ” เฟิงสี่กล่าวต่อ “แม่ทัพหลงเซียนหลินมาที่เหมืองหลันเยี่ยนด้วยการปลอมตัว ก่อนหน้านี้กบดานอยู่ที่หมิงซานหนึ่งในสี่มณฑลใหญ่ตามคำแนะนำของหลินอวี่ลูกพี่ลูกน้องเขา เหตุที่เดินทางมาครั้งนี้ก็เพื่อพาเมียกลับ เขาฝากข้ามาบอกท่านว่า… ‘ข้ารู้สึกทราบซึ้งในความกรุณาของท่านมาก และในอนาคตหากมีโอกาสข้าจะตอบแทนอย่างแน่นอน ทว่าด้วยอาชญากรรมที่ข้าก่อกับฉินจิ้นจึงไม่สามารถไปทักทายท่านในเมืองหลวงด้วยตรเองได้’”
“อืม…” หลินมู่อวี่รู้สึกโล่งใจ “ไม่เป็นไร…หลงเซียนหลินเป็นถึงแม่ทัพ คงน่าอับอายหากต้องมาตายในเมืองนี้”
เฟิงสี่หัวเราะ “ท่านผู้บัญชาการช่างมีความรักความเมตตามากเสียจริง…ข้าขอนับถือ ทว่าอย่าได้ห่วงไปขอรับ มณฑลหมิงซานอยู่ไกลจากมณฑลหลิงเป่ยไปอีกพันกว่าไมล์ ด้วยภูเขาสูงชันและหนทางอันยาวไกลหลงเซียนหลินจะปลอดภัยที่นั่น”
“ข้าก็หวังให้เป็นเช่นนั้น แล้วอีกเรื่องของเจ้าเล่า?”
“อ้อ เรื่องการสู้รับกับพวกทหารรับจ้างมีดสังหารขอรับ” เฟิงสี่แววตาลุกโชนขณะกล่าว “ทหารรับจ้างกลุ่มนี้มีสมาชิกแปดพันนาย เป็นที่รู้จักกันดีในมณฑลหลิง
